“ตีหนึ่งค่ะ”
“คืนนี้… นอนห้องพี่ได้ไหม”
เขาตั้งคำถามแต่ไม่ได้ต้องการคำตอบเป็นเพียงคำประกาศที่เธอรู้ดีว่าจงใจให้ชายอีกโต๊ะได้ยิน เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นมาวางบนเอวเล็กค่อย ๆ ลูบไล้ เพียงเท่านั้นเฌอลินก็รีบเบี่ยงตัวหนี ส่งสายตาต่อว่าตักเตือนแทนคำพูดแต่คนอย่างซันเซบบ์ไม่ได้รู้สึกสะท้านเลยสักนิด
“ไปรอที่รถได้ไหมคะหรือไม่ก็กลับไปก่อน” การกระทำของเขาส่งผลให้เธอเริ่มเหลืออดจนต้องเอ่ยคำนั้นออกมาปนความรำคาญ
“ขอพี่มากเกินไปหรือเปล่า?”
“เฌอไม่ชอบที่พี่เซบบ์ทำแบบนี้” เธอพยายามกดเสียงให้เบาที่สุด จนแทบถูกกลบด้วยเสียงเพลงในร้านเพราะไม่อยากให้ใครได้ยินบทสนทนา
“เลือกเอาว่าอยากทำงานต่อหรือจะกลับตอนนี้” คำข่มขู่ออกมาจากเจ้าของนัยน์ตาแข็งกร้าวเขาไม่ได้พูดเพื่อให้เธอหวาดหวั่น แต่เริ่มจะหงุดหงิดแล้วจริง ๆ
“ทำไมชอบขู่”
“เรื่องที่พี่ขอ เฌอยังไม่เคยให้ แล้วจะสั่งทำไมนักหนา”
เธอขอร้องเข
