เสียงสะอื้นดังผสานกับเสียงเนื้อที่กระทบกระทั่งกัน ริมฝีปากหยักพรมจูบขึ้นไปเรื่อย ๆ จนถึงใบหน้าสวยที่เปียกชื้นไปด้วยหยดน้ำตา จู่ ๆ แรงที่เคยตอกกระแทกอย่างขาดสติก็ค่อย ๆ ผ่อนเบาลง
“อย่าร้องไห้… พี่ขอโทษ”
“อึก~”
“คนดี… พี่รักเฌอ”
เฌอลินเบือนหน้าหนีหลังได้ยินคำบอกรัก หากสามารถยกมือขึ้นมาปิดหูเอาไว้ได้ เธอคงทำไปแล้ว ไม่ต้องมาทนฟังคำที่อีกฝ่ายพร่ำบอกไปพร้อมการกระทำที่ไร้ความปรานี
เขาไม่ได้สนใจว่าเธออยากได้ยินคำที่พูดไปหรือไม่ ก่อนจะจูบซับหยดน้ำตาอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวลแต่ไม่สามารถทำให้มันแห้งหายไปได้ เพราะน้ำสีใสไหลรินออกมาจากดวงตาที่ปิดแน่นตลอดเวลา
“เฌอลิน…”
“เฌอเกลียดพี่เซบบ์”
เพียงคำพูดเดียวทุกอย่างก็หยุดชะงักลง ร่างเล็กสั่นระริกทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนระอุที่เป่ารดข้างแก้ม
ร่างสูงหยัดตัวขึ้น ไม่เอ่ยคำพูดออกมาเลยแม้แต่ประโยคเดียว มีเพียงแววตาแข็งกร้าวที่บอกว่ากำลังหงุดหงิดแล
