ร่างเล็กถูกพามาส่งที่ห้อง แม้วันนี้จะได้กลับมาแต่ก็ใช่ว่าชีวิตจะหลุดพ้นจากเขา
เฌอลินเกลียดตัวเองในตอนนี้ แต่เธอเกลียดเขามากกว่า ผู้ชายที่เคยเห็นหน้ากันมาตั้งแต่เด็ก ไม่นึกเลยว่าจะทำร้ายและฝากความเจ็บปวดเอาไว้ให้มากมายอย่างนี้
แค่นั่งลงบนเตียงเสียงแจ้งเตือนก็เด้งเข้ามาในโทรศัพท์ ร่างเล็กเผลอถอนหายใจหนัก ๆ เพราะคิดว่าเป็นคนที่เพิ่งแยกกันไม่ถึงสิบนาที แต่พอหยิบโทรศัพท์มาแล้วเห็นว่าเป็นพี่สาวคนสนิทจึงเบาใจลง
แชต: เพียร์ซ
เพียร์ซ: คนสวยคะ ว่างไหมเอ่ย
เฌอลิน: มีงานเหรอคะ
เฌอลิน: ขอโทษนะพี่เพียร์ซ เฌอป่วยไปไม่ไหว เสียดายจังเลยค่ะ
เพียร์ซ: พี่จะชวนออกมาหาอะไรกิน ป่วยเหรอกินยาหรือยังคะเดี๋ยวพี่ซื้อไปให้
เฌอลิน: ไม่เป็นไรค่ะ เฌอกินแล้วเสียดายอยากไปเจอพี่เพียร์ซ
เพียร์ซ: พี่ว่างอีกทีอาทิตย์หน้า หายป่วยเร็ว ๆ นะเฌอ ถ้าไม่ไหวโทรมาได้ เดี๋ยวพี่พาไปหาหมอ
เฌอลินยิ้มให้กับข้อความที่เพียร์ซส่งม
