“เรื่องแต่งงาน คุณท่านขอ แต่เฌอไม่ได้ตอบตกลง ตอนนี้เฌอรู้สึกกับพี่ทีแค่พี่ชายคนหนึ่ง ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นตั้งนานแล้ว”
เธอบอกตามความจริง เขาจะได้เลิกฟุ้งซ่านเกี่ยวกับเรื่องนี้สักที และเมื่อได้ยินคำตอบความดีใจก็เผยออกมาผ่านแววตาที่ยังแดงก่ำ
“แต่ถึงยังไง พี่เซบบ์จะเอาชีวิตมาผูกติดกับเฌอแบบนี้ตลอดไปไม่ได้”
“คนนั้น เป็นพี่ได้ไหม” คำขอซ้ำ ๆ ไม่มีใครสามารถนับได้ว่าเขาเอ่ยออกมาแล้วกี่ร้อยครั้ง และจะพูดจนกว่าจะได้มันมา “ขอโอกาสให้พี่ได้ไหมคนดี”
“มันอาจจะง่ายสำหรับพี่เซบบ์ แต่ไม่ใช่กับคนที่ถูกขัง ถูกล่าม รู้บ้างไหมว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ มันไม่ได้ทำให้ความกลัวของเฌอที่เคยมีหายไปเลย” ร่างเล็กสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ดวงตากลมมองใบหน้าของคนที่เงียบลง หลังเธอระบายสิ่งที่อัดอั้นกลางอกออกมาก่อนจะเอ่ยต่อเมื่อเขาไม่ยอมตอบโต้
“เอาแต่พูด ไหนล่ะคะผลลัพธ์ของความพยายามที่ว่าภาพข้าวของพังเละเทะ เลือดอาบมือ นั่นใช
