กลางอกจุกแน่นไปหมดขณะพิมพ์ประโยคนั้นลงไป มันเอาแต่หนักอึ้งไม่หาย แม้แต่ปลายนิ้วยังเหมือนถูกฉุดถ่วงเอาไว้ พิมพ์ได้เพียงช้า ๆ คล้ายคนไม่มีแรง ซาน: ทรมานยังไงก็ห้ามตาย กูไม่ให้มึงตาย เข้าใจไหม ซันเซบบ์: เป็นเจ้าของชีวิตกูหรือไง ซาน: เออ ถ้ามึงทำอะไรสิ้นคิด กูจะโกรธ ซันเซบบ์: ปัญญาอ่อน ร่างสูงถอนหายใจหนัก ๆ พลางส่ายหน้าให้กับข้อความที่น้องชายพิมพ์มา ดูไม่ต่างจากเด็กกำลังงอแง ขณะที่กำลังจะปิดโทรศัพท์ จู่ ๆ แชตจากมาลีก็เด้งซ้อนเข้ามาซะก่อน แชต: มาลี มาลี: -ส่งภาพ- มาลี: กับคนนี้น่าจะจริงจังนะ รอบก่อนก็เห็นไปดูหนัง รอบนี้ซื้อสร้อยให้น้องด้วย ยิ้มหวานเชียวดูสิ เปลวไฟลุกโชนในดวงตาคมที่กำลังมองภาพผู้ชายกับผู้หญิงในร้านขายเครื่องประดับ ชายคนนั้นกำลังสวมสร้อยให้เธอจากทางด้านหลัง และคนในภาพนั้นคือเฌอลิน เพียงได้เห็นซันเซบบ์ก็กัดฟันกรอดอย่างไม่สามารถข่มอารมณ์ของตัวเองได้ เหมือนความจริงในภาพก

