ล่ามเฌอ - 7 อยู่ในสายตา

ผ่านไปหนึ่งคืน สำหรับการย้ายเข้ามาอยู่ในที่ใหม่ ร่างเล็กหยุดเรียนสองวัน จึงใช้เวลาว่างทำความสะอาดห้อง ส่วนวันพรุ่งนี้เธอจะลองออกไปหาสมัครงาน มือที่ถือไม้กวาดปัดห้องอยู่พลันชะงักนิ่ง เมื่อย้อนนึกไปถึงข้อความของซันเซบบ์เมื่อวาน เงินที่เขาเสนอมามันทำให้เฌอลินเริ่มรู้สึกว่าสิ่งที่เขาต้องการจากเธอคืออะไร คงไม่พ้นร่างกาย เธอเริ่มมีความคิดว่าอยากจะบล็อกเขาอีกครั้ง แต่ความคิดนั้นก็ถูกไล่ออกไปจากหัว ใช่ว่าไม่เคยทำมาก่อน แต่สุดท้ายเขาก็เอาไอดีใหม่ส่งข้อความมาอยู่ดี คนที่เฌอลินเลือกบล็อกไม่ใช่ซันเซบบ์ แต่เป็นนที เธอพยายามลืมความรู้สึกที่เกิดขึ้น พยายามลบเขาออกไป เพื่อที่ตัวเองจะได้รู้สึกน้อยลง เสียงถอนหายใจลอดออกมาเบาๆ จากร่างเล็ก ก่อนจะรีบขับไล่เรื่องราวที่ผ่านมาแล้วออกไปจากหัว พลางก้มหน้าทำความสะอาดต่อ ร่างเล็กนั่งลงตรงกระเป๋าใบใหญ่ ตั้งใจจะเอาเสื้อผ้าแขวนใส่ตู้ พอรูดซิปเปิดออก สิ่งแรกที่สะดุดตาไม่ใช่เสื้อผ้า แต่คือรูปถ่ายของคนในครอบครัวที่ไม่อยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว เธอคิดว่าตัวเองเข้มแข็งมากแล้ว แต่จู่ๆ ขอบตาก็ร้อนผ่าว หยดน้ำสีใสไหลร่วงอาบพวงแก้ม เฌอลินกำลังรู้สึกโดดเดี่ยวอีกครั้ง ไม่มีจุดหมายแน่นอนในชีวิต เพราะคนที่อยากให้ภูมิใจในตัวเธอที่สุดจากไปทั้งหมดแล้ว เธอไม่รู้เลย ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังดิ้นรนเพื่ออะไรอยู่ เรียวนิ้วค่อยๆ เช็ดน้ำตาบนแก้มให้ตัวเองอย่างช้าๆ พยายามหยุดร้องไห้ ก่อนจะนำกรอบรูปของพ่อแม่และยายเก็บเอาไว้อย่างดี หลังจัดการนำเสื้อผ้าแขวนใส่ตู้ทั้งหมดแล้ว ร่างเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาอีกที ถึงได้รู้ว่าตัวเองทำความสะอาดเก็บของจากเช้าลากยาวมาจนบ่าย ติ้ง~ เสียงแจ้งเตือนที่เด้งขึ้น ราวกับคนส่งข้อความรู้ว่าตอนนี้เธอจับโทรศัพท์อยู่ ประโยคที่อีกฝ่ายพิมพ์ส่งมาชวนให้คิ้วบางขมวดเข้าหากันช้าๆ จนต้องรีบเปิดเข้าไปอ่าน แชต: ซันเซบบ์ ซันเซบบ์: พี่สั่งข้าวให้ ฝากเอาไว้ที่เคาท์เตอร์ด้านล่าง ซันเซบบ์: หวังว่าเฌอจะไม่เอาทิ้ง เธอเพิ่งย้ายที่อยู่ใหม่เมื่อวาน เพียงแค่วันเดียวซันเซบบ์กลับรู้ว่าอยู่ที่ไหน ความรู้สึกอึดอัดเริ่มแผ่ซ่านเข้ามาในอก การกระทำของเขามันไม่ได้เรียกว่าใส่ใจ แต่มันคือการล้ำเส้น เฌอลิน: รู้หรอคะ ว่าเฌออยู่ที่ไหน ซันเซบบ์: มันยากตรงไหน? เฌอลิน: พี่เซบบ์กำลังล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของเฌออยู่นะคะ เมื่อมันเริ่มมากเกินไป เฌอลินตัดสินใจเตือน แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านเลยสักนิด แถมยังโต้ตอบราวกับโยนความผิดให้ แล้วปรักปรำว่าจุดเริ่มต้นมันเกิดขึ้นเพราะเธอ ซันเซบบ์: พี่ล้ำเส้น เพราะเฌอไม่ให้พี่มีที่ยืนแต่แรกต่างหาก เฌอลิน: ต้องให้พูดอีกกี่ครั้งหรอคะ พี่เซบบ์ถึงจะเข้าใจ ซันเซบบ์: ถ้ารู้ว่าพูดแล้วไม่เข้าใจ จะพูดเพื่ออะไร? เฌอลิน: ต้องการอะไรคะ ซันเซบบ์: ทั้งหมดของเฌอ โทรศัพท์ถูกปิดหน้าจอแล้ววางทิ้งลงบนเตียง ก่อนร่างเล็กจะลุกขึ้นเดินหายออกไปจากห้อง เพราะหลังจากคุยกับซันเซบบ์บรรยากาศรอบตัวก็พลันตึงเครียด เธอไม่ได้ลงไปเอาของที่เขาสั่งให้ และแจ้งกับคนที่รับว่ากินได้เลย หรือหากไม่อยากกินก็ให้เอาทิ้ง วันต่อมา เสียงจากทีวีถูกกลบด้วยเสียงทุ้มเย็นของร่างสูง ขณะคุยสายกับคนที่ได้รับมอบหมายให้คอยจับตามองผีเสื้อตัวน้อย ไม่ให้คลาดสายตา “ตามไป อย่าให้ถูกจับได้” ( ครับ ) “ถ้ามีใครรับเฌอเข้าทำงาน กูจะไล่มึงออก” ( ไม่มีแน่นอนครับ ) สายถูกตัดทิ้งทันทีที่ได้ยินคำยืนยัน ก่อนร่างสูงจะเอนหลังพิงเบาะนุ่มของโซฟา เปลือกตาสีเข้มปิดแน่น ความคิดมากมายไหลทะลักเข้ามาในหัว และทุกความคิดนั้นถูกผูกติดเอาไว้กับเธอเพียงคนเดียว มือหนากำแน่นข้างลำตัว ความรู้สึกอยากครอบครองกัดกินจนจิตใจร้อนรุ่ม ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เมื่อหาทางระบายสิ่งที่อัดแน่นในหัวไม่เจอ ซันเซบบ์จึงเลือกเดินไปหยิบกล่องจิ๊กซอว์มาต่อ เหมือนทุกครั้งที่ความพลุกพล่านในอกมันปั่นป่วนเกินจะควบคุม ติ๊ด~ เสียงกดรหัสดังแว่วมา เรียกให้ใบหน้าหล่อค่อยๆ เงยขึ้น สายตาคู่เย็นชาจ้องไปยังบานประตู และรู้ดีว่าเป็นใคร เพราะมีเพียง ซ่าน น้องชายของเขาคนเดียวที่มีรหัส “ทำไมไม่บอกว่าจะมา” ซันเซบบ์เค้นเสียงเข้มถามน้องชายที่กำลังเดินผ่านบานประตูเข้ามาในห้อง พลางจ้องอย่างไม่ชอบใจ “ถ้าบอก มึงจะให้กูมาหรือไง” “มึงกับไอ้ดีมเป็นอะไรกับกูนัก! น่ารำคาญ” “คิดจะทำอะไร? ไม่กลัวถูกพ่อจับได้รึไง” “มึงรู้อะไรมา?” “วันก่อน กูบังเอิญได้ยินพี่ปริณคุยโทรศัพท์” ซานจ้องพี่ชายอย่างหนักใจ พลางส่ายหน้าไปมาพร้อมเอ่ยคำบ่น “รวยนักหรือไง ถึงได้ซื้อห้องทั้งชั้นแบบนั้น มึงทำไปเพื่ออะไรเซบบ์” สายตาคมละจากน้องชาย ก้มลงมามองจิ๊กซอว์บนโต๊ะ มือค่อยๆ วางชิ้นส่วนลงให้พอดีร่อง ก่อนเสียงทุ้มเย็นเอ่ยขึ้น ราวกับไม่ได้ใส่ใจคำถามนั้นสักนิด “เรื่องของกู” “ถ้าไม่อยากให้เฌอเกลียดขี้หน้า มึงควรหยุดตอนนี้” “กูยังไม่ได้เริ่มเลย…ซาน” ริมฝีปากหยักค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มคลั่ง เขาเอ่ยต่อด้วยเสียงเย็นชวนขนลุก “ยังไม่ได้สิ่งที่กูอุตส่าห์อดทนรอเลยด้วยซ้ำ” “กูรักเฌอขนาดนี้ คนที่ถูกรักต้องดีใจไม่ใช่หรือไง” ซานได้แต่ส่ายหน้า เขามาวันนี้ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเรื่องที่ได้ยิน และอีกเหตุผลก็คือเฌอลิน เธอขอให้เขาคุยกับพี่ชาย เพราะตอนนี้เหมือนซันเซบบ์จะยุ่มย่ามกับเธอมากเกินไป ความรักของซันเซบบ์ไม่เคยสวยงาม มันเต็มไปด้วยความหมกมุ่น เอาแต่อยากครอบงำ และต้องการครอบครองทุกอย่างที่เป็นเธอ นั่นคือทั้งหมดที่เขาใฝ่หา เวลาผ่านไปกว่าสองอาทิตย์ เฌอลินเริ่มร้อนใจ เพราะไม่ว่าเธอจะไปสมัครงานสักกี่ที่ก็ไม่มีที่ไหนรับเลย ทั้งที่ตอนแรกดูเหมือนจะรับและบอกว่าจะติดต่อกลับ เธอเฝ้ารอสายโทรเข้าทุกวันแต่ก็เงียบหาย งานที่ได้จากเพียร์ซรุ่นพี่คนสนิทไม่ได้มากมายขนาดนั้น เดือนหนึ่งอาจจะแค่สองถึงสามงาน หากเป็นแบบนี้เธอคงไม่สามารถหาเงินมาจ่ายค่าห้องได้ ไหนจะค่าอยู่ค่ากินที่ต้องประหยัด จนเริ่มซื้อมาม่าและอาหารแห้งมาแทน แม้จะพอมีเงินเก็บ แต่มันก็ไม่ได้มากพอที่จะใช้ในระยะยาว ตอนนี้ เฌอลินกำลังรู้สึกว่า ชีวิตของเธออยู่ในจุดตกต่ำที่สุด “เฌอละวัง” กระต่ายรีบดึงเพื่อนหลบทางสองสาวที่ก้มหน้าเดินไม่ดูทางจนเกือบชนเข้ากับเฌอลิน ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือเปล่า โชคดีที่ไม่ชนเพราะเธอถือน้ำมาด้วย “มีปัญหาอะไรปรึกษาฉันได้นะ แกเหม่อแบบนี้มาสักพักแล้ว” กระต่ายถามพลางถอนหายใจเบาๆ ที่เห็นเพื่อนเป็นอย่างนี้ “เรื่องงานน่ะต่าย อย่างที่เฌอเล่า ไม่มีร้านไหนรับเลย” ใบหน้าหวานหม่นลงยามพูดถึงเรื่องนี้ “เป็นเพราะแกเรียนอยู่มั้ง ส่วนใหญ่เขาก็ไม่ค่อยรับนักศึกษาพาร์ทไทม์อยู่แล้ว” “อื้อ ถ้าเป็นแบบนี้ต้องแย่แน่ๆ เลย” นัยน์ตาคู่สวยเต็มไปด้วยความกังวล เธอเครียดจนบางคืนก็นอนไม่หลับเลย เพราะเอาแต่คิดมาก “เอาแบบนี้ไหม แกยืมเงินฉันก่อน” พอได้ยินเพื่อนเสนอมาแบบนั้น ร่างเล็กก็ส่ายหน้าปฏิเสธเหมือนทุกครั้ง เธอยังอยากลองพยายามด้วยตัวเองก่อน “ถ้ายืมเงินต่ายแล้วยังหางานไม่ได้ มันก็ยิ่งแย่นะ จะให้ยืมไปตลอด สักวันต่ายกับพี่เต้คงลำบากเพราะเฌอ” กระต่ายถอนหายใจเบาๆ พยักหน้าเข้าใจที่เพื่อนห่วง แม้จะไม่ได้มีมากมายจนเหลือใช้ได้ฟุ่มเฟือย แต่ก็เต็มใจช่วยทุกอย่าง แล้วเฌอลินเองก็กลุ้มใจอย่างนี้มานานเกือบสองอาทิตย์แล้ว ชวนให้เธอเริ่มวิตกไปด้วย ช่วงค่ำ ถ้วยมาม่าคัพถูกวางลงบนโต๊ะเล็ก ก่อนร่างเล็กจะตักกิน อาทิตย์นี้เธอไม่ยอมแตะข้าวเลยเพราะอยากประหยัด ขณะคีบเส้นมาม่าเข้าปาก นิ้วเรียวก็เลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปด้วยในกลุ่มหางาน จนกระทั่งแจ้งเตือนหนึ่งเด้งขึ้นมา ติ้ง ติ้ง~ แชต: ซันเซบบ์ ซันเซบบ์: พรุ่งนี้ ไปดื่มด้วยกันได้ไหม ซันเซบบ์: พี่ให้แก้วละหมื่น ถ้าเฌอยอม ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ริมฝีปากบางเม้มแน่นทันทีที่เห็นข้อความ ความคิดในหัวตีกันวุ่นวาย ปลายนิ้วกดจิ้มหน้าจอแรงๆ เพื่อระบายความสับสน ไม่อยากไป แต่ข้อเสนอนั้นกลับดึงดูดจนเริ่มลังเล เสียงถอนหายใจดังเฮือกใหญ่ สุดท้ายความอยากได้เงินก็เอาชนะทุกอย่าง หนึ่งหมื่น แลกกับการดื่มเพียงแค่ไม่กี่แก้ว มันมากพอที่จะทำให้อยู่รอดในช่วงเวลาที่โหดร้ายแบบนี้ได้ ตอนนี้ ไม่ว่าอะไรที่ทำแล้วได้เงิน ร่างเล็กก็ไม่สนใจแล้ว เธอทำได้ทุกอย่าง เฌอลิน: ตกลงค่ะ ซันเซบบ์: ไหนบอกว่าเงินซื้อไม่ได้ไงครับ ข้อความสั้นๆ ที่ซันเซบบ์ตอบกลับมา ทำเอาร่างเล็กหน้าชาไปวูบหนึ่ง ก่อนเธอจะรีบพิมพ์ตอบกลับเพื่อแก้ต่างให้ตัวเองทันที เฌอลิน: ครั้งนี้มันก็แค่จ้างดื่ม หรือถ้าพี่เซบบ์คิดมากกว่านั้น เฌอจะไม่ไป ซันเซบบ์: พรุ่งนี้ พี่จะไปรับ เขาตอบกลับมาราวกับไม่ได้อ่านข้อความที่เธอตั้งคำถาม แต่เพราะว่าครั้งนี้เธออยากได้เงินจริงๆ จึงยอมตัดจบสนทนาเอาไว้แค่เท่านี้ เฌอลิน: ไม่เป็นไรค่ะ เฌอจะไปเอง โทรศัพท์ในมือถูกวางลง ก่อนจะหยิบถ้วยมาม่ามากินต่อ ครั้งนี้เฌอลินยอมลดกำแพงที่มีต่อซันเซบบ์ลง เพราะความลำบาก เสียงบางอย่างดังขึ้นมาจากด้านหน้าห้อง เป็นอีกเรื่องที่ร่างเล็กแปลกใจ เพราะจู่ๆ คนในชั้นนี้ก็ทะยอยพากันย้ายออกไปทีละห้อง ทุกวันที่ออกไปเรียนเธอจะเห็นผู้คนขนย้ายสิ่งของ จนแอบคิดไปว่าที่นี่มีผีหรือเปล่า แต่เธอไม่ได้ถามกับใครเลย เพราะกลัวคำตอบ หากมีสิ่งลี้ลับขึ้นมา ตัวเธอที่ไม่มีเงินย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้วจะทำยังไง ภายในห้อง 508 ควันสีขาวคลุ้งลอยวนอยู่ในอากาศ ใบหน้าหล่อละสายตาจากโทรศัพท์ บนมุมปากแต้มรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยแผนการในหัว ร่างสูงค่อยๆ เอนหลังพิงระเบียง ทอดสายตามองไปยังห้องข้างๆ ซันเซบบ์เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่หอพักเดียวกับเฌอลินเมื่อไม่กี่วันก่อน ขนาดห้องของที่นี่เล็กกว่าคอนโดที่เคยอยู่หลายเท่า แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจ “ไม่เป็นไรต่าย เฌอมีใช้อยู่ ไม่ต้องโอนมานะ” “พรุ่งนี้เฌอได้งาน เงินเยอะด้วย เดี๋ยวเลี้ยงชาบูเลย” เสียงหวานดังแว่วมาจากห้องข้างๆ ผ่านระเบียงที่ถูกเปิดทิ้งไว้ ทำให้คนที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ได้ยินทุกอย่างที่ร่างเล็กกำลังพูด เขาหัวเราะเบาๆ ให้กับคำที่เธอบอกกับเพื่อน “ไม่รู้ห้องไหนสูบบุหรี่ เดี๋ยวเฌอปิดระเบียงแป๊บนึงนะต่าย” ปลายบุหรี่ที่ยังติดไฟถูกจี้ลงในถาดเขี่ย ก่อนจะถอยกลับเข้าห้องอย่างไม่ให้เกิดเสียง เธอไม่ควรรู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ใกล้แค่กำแพงกั้น เพราะหากรู้เข้าคงจะตื่นกลัวไม่น้อย ซันเซบบ์ไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปยุ่ง แค่ต้องการเฝ้าดูเธอเงียบๆ ทุกเช้า ทุกคืน ทุกครั้งที่เธอเปิดม่านหรือหันหน้าออกมาที่ระเบียง จับตาดูทุกการเคลื่อนไหวแบบที่ผ่านมา แต่ครั้งนี้….มันมากกว่านั้น ในช่วงเวลาที่ร่างเล็กออกไปเรียน ซันเซบบ์ใช้จังหวะนั้นแอบเข้าไปในห้องของเธอ กล้องขนาดเล็กถูกติดตั้งไว้ในทุกมุมที่เขาอยากเห็น ริมฝีปากหยักแสยะยิ้ม ขณะจ้องภาพจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ตอนนี้ตกอยู่ในสายตาเขาทั้งหมด ว่ากันว่าเงินสามารถซื้อได้ทุกอย่าง และเขาใช้มันแลกกับกุญแจห้องของเฌอลิน แต่มีสิ่งหนึ่งที่แม้จะทุ่มเทหรือให้ไปทั้งชีวิต เงินของเขาก็ยังซื้อไม่ได้ นั่นคือ หัวใจของเธอ