ครืด~ โทรศัพท์ที่ใส่เอาไว้ในกระเป๋ากางเกงสั่นเบา ๆ เฌอลินจึงล้วงมือหยิบขึ้นมาก่อนจะเห็นเบอร์ของซันเซบบ์ คิ้วบางขมวดเล็กน้อยพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอทำมือส่งสัญญาณให้เพื่อนเงียบ แล้วกดรับสาย
ภาพในจอวิดีโอคอลเผยให้เห็นว่าตอนนี้เขากำลังขับรถอยู่และอีกฝ่ายก็ไม่ได้พูดอะไรเลยแค่โทรมาไม่แม้แต่จะมองกล้องด้วยซ้ำ
“โทรผิดหรือเปล่าคะ” เพราะเขาเอาแต่เงียบร่างเล็กจึงเอ่ยตั้งคำถาม และเตรียมจะกดวางสายแต่เสียงทุ้มเข้มดังแทรกขึ้นมาขัดซะก่อน
(ไม่ผิด)
“พี่เซบบ์มีอะไรก็รีบพูดมาสิ เฌอจะไปอาบน้ำ” นั่นคือข้ออ้างของคนที่ไม่อยากคุย เธออาบน้ำไปแล้วตั้งแต่กลับมาจากซื้อของ
(ไปอาบ แต่ห้ามวางสาย)
“จะบ้าเหรอคะ”
(ทำไม ทั้งที่พี่เคยเห็นทุกซอกทุกมุมบนร่างกายของเฌอแล้วจะอายอะไร) คนในสายเหลือบสายตามองผ่านกล้องครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนกลับไปจับจ้องถนนต่อ
“เพื่อนเฌออยู่ด้วยนะพี่เซบบ์”
(แล้วยังไง)
“ขอวางสายก่อนนะคะ”
(ห้า
