เฌอลินลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหวาดพะวง ดวงตากลมมองเพดานห้องพร้อมกับความโล่งใจ เมื่อไม่ใช่สีดำ เธอหวั่นกลัวทุกครั้งกลัวว่าอิสระในครั้งนี้จะเป็นเพียงความฝัน
คงเพราะเอาแต่กังวลมากเกินไป มันฝังลึกจนเก็บไปฝันร้าย ภาพของซันเซบบ์ยืนอยู่หน้าบ้านกระต่าย แล้วพาตัวเธอหายไปในความมืด ขนาดสะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกใจหายราวกับยังติดอยู่ในฝัน ความรู้สึกเหมือนมีสายตาของเขาวนเวียนอยู่รอบตัว
“เฌอ วันนี้ไปซื้อโทรศัพท์นะ”
“อื้อ… กลัวจัง” แม้จะผ่านมาสองวันแล้วกับการหลุดพ้น แต่เฌอลินยังไม่กล้าออกไปไหน ถึงซานจะยืนยันว่าสามารถใช้ชีวิตได้อย่างปกติก็ตาม
“ไม่ต้องกลัว ซานจะไปด้วยนี่”
เพราะเฌอลินไม่กล้าออกไปไหน ซานจึงอาสาพาไปเลือกซื้อโทรศัพท์ใหม่ในวันนี้ เพื่อให้เธอสบายใจว่าครั้งนี้จะไม่มีใครแอบตาม ไม่ต้องเผชิญกับสายตาที่คอยจับจ้องจากมุมใดมุมหนึ่งเหมือนที่ผ่านมา
“แล้วชื่อตรงอกแกจะเอายังไง”
เฌอลินป
