ร่างสูงเดินไปนั่งลงบนเตียงพลางเอนหลังพิงกับพนัก ทอดสายตามองคนตัวเล็กอย่างสื่อความหมายให้เธอรู้หน้าที่ของตัวเองหน้าที่ที่ย้ำมันหนักหนาว่าเป็นแค่คู่นอนเสียงถอนหายใจแผ่วเบาลอดออกมาก่อนร่างเล็กจะลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าเชื่องช้าเข้าไปหาคนที่นอนรออยู่บนเตียง เมื่อมาถึงเธอปลดกางเกงลงจากเรียวขา เหลือเพียงชั้นในตัวจิ๋วกับเสื้อตัวบาง แล้วปีนขึ้นคร่อมบนท่อนขาแกร่งอย่างรู้งาน มุมปากหยักยิ้มอย่างมีความสุข แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับเต็มไปด้วยความทุกข์
“พี่จะอยู่ยังไง… ถ้าไม่มีเฌอ”
ไร้คำตอบจากร่างเล็ก เธอมองเขานิ่ง ๆ อย่างไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ ถึงพูดอย่างนั้นออกมา สิ้นสุดประโยคบรรยากาศภายในห้องก็ถูกความเงียบฉุดลง ดวงตาคมไล่มองใบหน้าหวานอย่างพิจารณา คล้ายว่าเขาตั้งคำถามและพยายามหาคำตอบให้ตัวเอง
“พี่ต้องขอความรักจากเฌออีกกี่ครั้ง…”
“หยุดพูดเรื่องนี้ได้แล้วค่ะ เฌอไม่อยากตอบแล้ว”
ร่างเล็กเอ่ยแทรกก่อนจบประโยคเพร
