สองวันต่อมา
ร่างเล็กกำลังนั่งรถไปต่างจังหวัด โดยมีเพื่อน ๆ ของซันเซบบ์นำไปก่อนแล้ว ตลอดทางเธอเอาแต่เหม่อไปเรื่อยไม่ได้สนใจหันมองคนที่นั่งหลังพวงมาลัย การที่ถูกบังคับให้มาในครั้งนี้เธอไม่มีความสุขเลย
แชต: กระต่าย
กระต่าย: ถึงหรือยังแก
ข้อความของเพื่อนสนิทที่ส่งมาทำใช้ช่วงเวลาตอนนี้ไม่น่าเบื่อจนเกินไป เธอจึงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบกลับ
เฌอลิน: ไม่รู้ คงใกล้แล้ว
กระต่าย: อึดอัดไหม
เฌอลิน: อื้อ
กระต่าย: เดี๋ยวฉันชวนพี่เต้ไปเที่ยวที่นั่นไปถึงแล้วส่งโลมานะ
เฌอลิน: อย่าลำบากเลยต่าย เฌอโอเคไม่ต้องห่วง
แม้จะพิมพ์ว่าโอเค แต่ปลายนิ้วกลับสั่นเบา ๆ เมื่อได้ยินเสียงพ่นลมหายใจดังออกมาจากร่างสูงที่นั่งเบาะคนขับ ราวกับคำเตือนว่าให้หยุดพิมพ์
กระต่าย: เฮ้อ ฉันสงสารแก
พอได้อ่านประโยคที่เพื่อนส่งมา เฌอลินกดปิดมือถือ ดวงตามองเหม่อไปข้างหน้าอย่างใจลอย ในหัวมีแต่ความว่างเปล่า ไม่มีคำตอบว่าความอึด
