ค่ำคืนที่แสนสงบสุข ช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว เฌอลินทอดสายตามองเพดานห้องเป็นเวลานานหลายนาที จนตอนนี้เธอก็ยังไม่อยากลุกขึ้นจากที่นอน เหลือวันหยุดอีกสองวัน เธอนัดกับเพื่อนเอาไว้ว่าจะออกไปดูหนังด้วยกันช่วงบ่าย
แขนเล็กเหยียดออกจากผ้าห่ม บิดร่างเบา ๆ ก่อนจะสะดุ้งผวา เมื่อได้ยินเสียงประตูห้องถูกเปิดเข้ามา เพียงแค่เห็นร่างสูงของซันเซบบ์ ความสุขที่มีเพียงน้อยนิดก็ถูกลบออกไปจนหมดสิ้น
“เพิ่งตื่น?”
“ค่ะ” ดวงตากลมมองถุงสีขาวที่เขาถือเข้ามาด้วยอย่างหวาดหวั่นกลัวจะเป็นสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ
“พี่ซื้อสร้อยมาให้ หวังว่าเฌอจะใส่มัน”
“… ขอบคุณค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ ไร้ท่าทางดีใจหรือตื่นเต้นกับของที่เขาหามาประเคนให้
“ลุกขึ้นไปอาบน้ำ พี่จะทำอาหารเช้าให้”
“ไม่เป็นไรค่ะ เฌอจะออกไปข้างนอกกับเพื่อน”
ด้วยความที่ไม่อยากนั่งร่วมโต๊ะอาหารกับเขา เธอยอมอดข้าวไปจนกว่าจะถึงมื้อบ่าย ทว่าประโยคนั้นทำให้หัวคิ้วหนาของซันเซบบ์ขมว
