“เรื่องอะไรดีล่ะ” เสียงทุ้มตั้งคำถาม ไม่ได้รอให้เธอตอบเขาก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง “คนที่อุ้มเฌอเข้าไปในห้อง นวดเท้าให้ใช่เรื่องนี้หรือเปล่า”
กางเกงถูกถอดออกจากท่อนขาแกร่ง ร่างเล็กเริ่มตัวสั่นในตอนที่เขาจับส่วนปลายฟาดลงบนขาของเธอ แล้วค่อย ๆ ลากถูช้า ๆ
“ทำไมไม่ปากดีต่อ เถียงพี่สิคนดี”
คิ้วบางขมวดชนกันแน่นเมื่อรู้สึกได้ถึงคมเขี้ยวที่ฝังลงมาบนลาดไหล่ มันเจ็บจนหลุดเสียงของความทรมานออกมา พยายามเบี่ยงตัวหนี
“พี่เซบบ์ อื้อ~ อย่ากัดได้ไหมคะ”
“โกหกพี่ทำไม”
“บอกเฌอมาก่อน พี่เซบบ์รู้ได้ยังไง”
“พี่เก่งไหม หืม”
“ส่งคนตามเฌอเหรอคะ”
“ทำไมถึงคิดแบบนั้น”
“ต้องให้ชีวิตของเฌอตกอยู่ในสายตาพี่เซบบ์ตลอดเวลาเลยหรือไง”
“อืม”
เฌอลินโกรธและอยากมีพื้นที่ส่วนตัวบ้าง พอรู้ว่าตกอยู่ในสายตาเขาตลอดเวลาแบบนี้ มันยิ่งชวนให้อึดอัด
“การที่ได้เห็นเฌอยอมทุกครั้ง ทั้งที่ไม่เต็มใจ พี่เซบบ์มีความสุขมากเลยเหรอคะ”
“ใช่
