ช่วงบ่ายแก่ซุนจือหลินเดินกลับไปที่สำนักงานคอมมูนเพื่อช่วยงานพี่รอง ผ่านไปราวสองชั่วโมงงานก็เสร็จเรียบร้อย อีกสิบห้านาทีต่อมาก็เห็นจักรยานที่คุ้นเคย พร้อมกับชายหนุ่มคู่หมั้นที่จอดรออยู่ใต้ต้นก้ามปูที่เดิม
หญิงสาวเผยรอยยิ้มกว้างจนตาหยี เดินตรงไปหาเขาในทันที
“วันนี้ทำงานเหนื่อยไหมคะ?”
โจวเหวินหลงส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยกับคู่หมั้นสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเช่นทุกครั้ง “กลับบ้านกัน”
เพียงประโยคสั้น ๆ จากผู้ชายตรงหน้า หากฟังผิวเผินอาจจะดูเป็นคำพูดธรรมดา แต่สำหรับหญิงสาวที่ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ทั้งยังผิดหวังจากความรัก เมื่อได้ฟังแล้วกลับรู้สึกอุ่นซ่านในอก
ใบหน้างามพลันระบายยิ้มกว้างออกมา ความงดงามเจิดจ้าไม่แพ้แสงดวงอาทิตย์ยามเช้านั้นทำให้คนมองรู้สึกตาพร่ามัว ภายในจิตใจรู้สึกราวกับล่องลอยจนเผลอยิ้มตามร่างบางในเวลาต่อมา
ภาพของลูกสาวผู้นำหมู่บ้านที่ซ้อนจักรยานของชายหนุ่มที่ยากจนที่สุดนั
