ซุนจือหลินถูกเข็นเข้าไปภายในห้องคลอดอีกครั้ง เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าในชาตินี้ใช้เวลามากเพียงใด ความวุ่นวายของกิจกรรมที่อยู่รอบเตียงทำให้เธอตาลาย เปลือกตาบางปิดลง แต่ยังคงฟังเสียงความเคลื่อนไหวรอบกายอยู่ตลอด จนกระทั่งมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่พยาบาลส่งสัญญาณให้ ‘เบ่ง’
และหญิงสาวก็พอมีสติรับรู้ดี เธอเบ่งตามจังหวะที่พยาบาลบอกด้วยกำลังใจอย่างเต็มเปี่ยม เรื่องสุดท้ายที่อยากแก้ไขในชาตินี้แน่นอนว่าคือเรื่องลูก เธอไม่สนใจว่าเด็กคนนี้จะเป็นหญิงหรือชาย ขอเพียงคลอดออกมาอย่าง ‘ปลอดภัย’ ก็เพียงพอแล้วสำหรับคนเป็นแม่อย่างเธอในชาตินี้
ตอนนี้ ‘เด็กน้อย’ เกิดจากความรักที่แท้จริงระหว่างพ่อและแม่ รวมถึงครอบครัวใหญ่ที่เฝ้ารอการเกิดและเติบโตของเขาอีก
และเขาเป็น ‘ลูกในสมรส’ อย่างไม่ต้องสงสัย
ร่างชุ่มเลือดบนเตียงนอนหายใจเหนื่อยอ่อนอยู่ด้านหนึ่งของห้องคลอด ขณะขาเรียวสองข้างอ้าออกกว้างเพื่อให้หมอสูติเย็บบาดแผล ทั้
