หลังจากมาถึงสำนักงานเขตแล้ว ซุนจือหลินรู้สึกว่ามือของเธอนั้นถูกครอบครองโดยมือหนาของว่าที่สามีตลอดเวลา พี่เหวินหลงไม่ปล่อยให้เธอเดินเพียงลำพัง ทุกขั้นตอนเธอรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นจากมือของเขาจนกระทั่งถึงขั้นตอนการถ่ายรูป
เราสองคนนั่งบนเก้าอี้ตัวยาวยิ้มให้กล้องขนาดใหญ่ตรงหน้าโดยที่ยังจับมือกันอยู่อย่างนั้น ผ่านไปเพียงไม่นานเอกสารทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย
ซุนจือหลินรับทะเบียนสมรสที่มีรูปคู่ของเราติดอยู่มาถือไว้ด้วยมือสั่นเทา น้ำตาที่แห้งเหือดไปนานพลันเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกตื้นตันในอก
ทะเบียนสมรสอย่างนั้นเหรอ?
นี่คือสิ่งที่ผู้ชายสารเลวคนนั้นไม่เคยคิดจะให้เธอ ทั้งที่ทุ่มเทเพื่อเขามากมาย สุดท้ายก็เหลือเพียงความว่างเปล่าเท่านั้นเอง แม้แต่ลูกของเขาในท้องของเธอก็ยังได้ชื่อว่าเป็น ‘ลูกนอกสมรส’
และสิ่งหนึ่งที่ยังติดค้างอยู่ในใจตอนนี้ก็คือ ‘ลูก’
ยอมรับว่าเธอโทษตนเองมาตลอดที่เป็นต้นเหต
