ซู่จินและหยางไป๋สวมใส่ชุดออกว่าราชการทอดสายมองเหล่าแม่ทัพ นายกองและเหล่าขุนทหารกำลังเคลื่อนพลออกจากพระราชวังหลวงไปยังแคว้นตัน แคว้นตันเป็นแคว้นกันดารกว่าแคว้นหานมากนัก อีกทั้งเมืองฉางอวี้ เมืองหลวงของแคว้นตันอยู่บนที่สูงชันบนภูเขา ซึ่งเป็นชัยภูดียิ่งเพื่อป้องกันข้าศึก นางคิดว่าอิ๋งเป่ยและเฟยหรงต้องทำสำเร็จ ทำให้สามแคว้นมาเป็นหนึ่งเดียว
ซู่จินหลับตาลงช้าๆ เพราะนางรู้สึกเวียนหัวอย่างมาก นางคิดว่าคงนอนน้อยก่อนที่สองแม่ทัพจะออกจากตำหนักนางก็เสพสุขกับนางอยู่ประมาณสี่ถึงห้าครั้งตลอดทั้งคืนจนนางแทบไม่ได้นอน
“เหนียงชินเป็นอะไรหรือเปล่าพระเจ้าค่ะ” หยางจิ้นเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เห็นว่านางหลับตาอยู่นานพอสมควร
“ข้าไม่ได้เป็นอะไร เจ้ากลับไปตรวจฎีกาเถิด” นางเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม
“พระเจ้าค่ะ”
ซู่จินก้าวเดินเข้ามาในเยว่หัวกง นางเดินมานั่งบนตั่งนั่งพื้นยกสูง มายารินน้ำชาร้อนให้นางดื่ม ซู่จินรับแก้มเอาไ
