“จิ้นเอ๋อร์ ใต้หล้ากว้างใหญ่เป็นที่ที่เจ้าจะครอบครอง อย่าไปคิดในสิ่งที่ล่วงเลยไปแล้ว คิดถึงกาลข้าหน้าจะดีกว่า” ซู่จินเอ่ยบอกเช่นนี้
“เหนียงชินอย่าฆ่าคนอีกเลยได้ไหม หม่อมฉันไม่อยากให้เหนียงชินมือเปื้อนเลือด” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ถ้าบ้านเมืองผาสุกไม่มีการกบฏอีกข้าสัญญาจะไม่ทำให้มือเปื้อนเลือดเป็นอันขาด” ซู่จินเอ่ยบอกเช่นนี้ หยางจิ้นสังเกตเห็นที่ซอกคอระหงของซู่จินที่มีรอยแดงหลายจุดทำให้เขาเกิดความสงสัย
“เหนียงชินที่คอของท่านมีรอยสีแดงๆ เป็นดวงๆ ไปโดนอะไรมาหรือพระเจ้าค่ะ ให้มายาเจี่ยเจียไปตามหมอหลวงให้ดีหรือไม่” หยางจิ้นเอ่ยถามด้วยความสงสัย ทำให้ซู่จินเขินอายจนหน้าแดงจัด นางคิดต่ออีกว่าคงรีบจนเกินไปถึงไม่ได้แต่งตัวอย่างมิดชิด
“เหนียงชินเป็นอะไรหรือเปล่าถึงได้เงียบไป อีกทั้งยังหน้าแดงจัด หม่อมฉันว่าเรียกหมอหลวงมาเถิดพระเจ้าค่ะ” หยางจิ้นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลยิ่งนัก นางรู้เจต
