“วันนี้เหนียงชินไม่สบายหรือเปล่า วันนี้ข้าเห็นว่าเหนียงชินรู้สึกเหมือนนางไม่ค่อยตอบเหล่าขุนนางเช่นทุกวัน และดูสีหน้าเหม่อลอยและเป็นกังวล”
หยางจิ้นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล ขณะที่ก้าวเดินเข้ามาในห้องทรงงาน พร้อมกับอู่หวังขันทีคนสนิทที่เข้ามาพร้อมกัน
“ช่วงนี้ไท่โฮ่วทำงานหนักเช่นเดียวกับต้าหวาง เห็นว่าอีกไม่กี่เดือนข้าหน้าจะส่งเหล่าแม่ทัพไปแคว้นตันอีก อีกทั้งภัยแล้งกำลังมาเยือนทำให้ไท่โฮ่วเป็นกังวลด้วยพระเจ้าค่ะ” อู่หวังเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล
“เหนียงชินทำงานหนักเพื่อข้าและแคว้นเซี่ยของเรามาหลายปีหลังจากข้าครองราชย์มาสี่ห้าปี ข้าจะไปดูนางสักหน่อย” หยางจิ้นเอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วก้าวเดินออกไปทันที
“อื้ม...อืม...อาเฟยข้าเหนื่อยแล้วนะ ให้ข้านอนบ้างเถิด”
น้ำเสียงกระเส่าวาบหวามดังออกมาจากห้องนอนของซู่จิน ขณะที่เฟยหรงใช้ลิ้นของเขาโลมเลียกลีบร่อง ขณะที่อิ๋งเป่ยหลับเป็นตายข้างนาง เพราะอิ๋งเป
