ภายในกระโจมขนาดใหญ่ของหมี่ซู่จิน นางและหยางจิ้นนั่งเคียงข้างกันบนตั่งยกสูงเพราะตำแหน่งนางและลูกสูงกว่าใครในที่แห่งนี้ อิ๋งเป่ยนั่งลงบนฟูกนั่งที่อยู่ด้านล่างของพื้นยกสูงด้านข้างของซู่จิน โดยตรงข้ามเขามีฟูกนั่งของเฟยหรง ที่เขายังไม่มาด้วยมีหน้าที่ไปรับขุนนางผู้ใหญ่ของแคว้นเซี่ยที่หน้าค่าย
ไม่นานนักเฟยหรงพาหานตงและฮกโซ่ก้าวเดินเข้ามาภายในกระโจม หานตงได้เห็นซู่จินและหยางจิ้นเขายินดียิ่งนัก เหมือนเป็นแสงสว่างที่อยู่ตรงหน้า เขาไม่คิดว่านางและลูกของนางจะมีชีวิตอยู่ เพราะทั่วทั้งเมืองหลวงโจษจันว่าหมี่ซู่จินฟูเหริน และจิ้นหวางเย่เขาทั้งสองตายตกเขา
“ท่านหานทำไมท่านถึงร้องไห้ เสียใจหรือดีใจที่ได้เจอข้าอีกครั้งหนึ่ง” ซู่จินเอ่ยถามหานตงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับน้ำทิพย์ชโลมหัวใจของเขา
“ขออภัยที่กระหม่อมเสียมารยาท กระหม่อมถวายบังคมพระเจ้าค่ะ หมี่ฟูเหริน จิ้นหวางเย่” หานตงและฮกโซ่ถวายบังคม
“กระหม่อมดี
