“หมอทีมบอกว่าไงบ้างเธอ” ซานิถามเฟิงหวงที่เดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยระดับวีไอพี น้องหนูได้แอดมิทเพราะเธอทานอะไรไม่ได้เลย ทานเข้าไปก็อาเจียนออกมาตลอด เบื้องต้นจึงต้องให้น้ำเกลือ
“…” การเงียบของเฟิงหวงทำให้ซานิและน้องหนูมองหน้ากัน น้องหนูเข้มแข็งพอที่จะรับรู้อาการของตัวเอง เธอบอกเสมอว่าถ้าหากเกิดอะไรขึ้นขอให้บอกเธอตามตรงอย่าโกหกโดยเด็ดขาด
ถึงอย่างนั้นเรื่องเด็กที่เคยมีก็ไม่เคยถูกเปิดเผยให้น้องหนูได้รู้
“ว่าไงคะคุณเฟิง พี่หมอทีมบอกว่าไงบ้าง”
“น้องหนูคะ” พี่ชายต่างแม่เดินมานั่งบนเตียงคนไข้ข้างกายน้องหนู เฟิงหวงคว้ามือน้องสาวมาจับลูบไล้หลังมือเบา ๆ แล้วส่งยิ้มให้น้องสาว เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่มืออีกข้างจะวางที่หน้าท้องแบนราบ “ตรงนี้มีหนึ่งชีวิตกำลังเติบโตค่ะ”
ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ซานิถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับ ยังดีที่วันนี้น้ำเหนือติดธุระอื่นก่อน เสร็จธุระแล้วถึงจะตามมาน้ำเหน
