ตอนที่ 2 บอส

โรงแรม GG Hotel มุกดามาถึงโรงแรม GG Hotel เวลา 08:45 นาฬิกา เธอยืนหายใจหอบครู่หนึ่ง ก่อนที่จะจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมให้ดูเรียบร้อย แล้วเดินเข้าไปในโรงแรมพร้อมกับรอยยิ้ม "สวัสดีค่ะ ฉันมาขอพบคุณใบหม่อนค่ะ นัดไว้ตอน 9 โมง" ฉันรีบแจ้งพนักงานประชาสัมพันธ์ที่เคาน์เตอร์ทันที เพราะนี่ก็ใกล้ได้เวลานัดแล้ว "สวัสดีค่ะ ใช่คุณมุกดา ธาดาศิริกุล มั้ยคะ" พนักงานสาวสวยที่ได้รับการอบรมมาอย่างดี สมกับเป็นประชาสัมพันธ์โรงแรมระดับ 5 ดาว เอ่ยขึ้นอย่างแจ่มใสและเป็นมิตร "ใช่ค่ะ ฉันมุกดา ธาดาศิริกุล" ฉันรีบแนะนำตัวออกไปด้วยรอยยิ้มเช่นกัน "ถ้าอย่างนั้นเชิญทางนี้ค่ะ" พนักงานสาวสวยพาฉันเดินไปที่ลิฟต์ตัวหนึ่งที่น่าจะเป็นลิฟต์ของท่านประธานโรงแรม เธอกดชั้นที่ 19 ให้แล้วบอกให้ฉันขึ้นไปได้เลย ฉันยืนอยู่ในลิฟต์แก้วด้วยใจระทึก เพราะโรงแรมนี้หรูหรามาก เป็นโรงแรมระดับ 5 ดาว มีทั้งหมด 69 ชั้น และแต่ละชั้นก็มีห้องพักไม่เยอะนัก เรียกได้ว่าเป็นโรงแรมสำหรับคนรวยที่ต้องการความเป็นส่วนตัวที่แท้จริง เมื่อลิฟต์เปิดออก ฉันก็มองไปด้านหน้า ชั้นนี้น่าจะเป็นชั้นของท่านประธานโรงแรม ไม่ใช่ชั้นที่เป็นห้องพัก เพราะเห็นมีโต๊ะทำงานตั้งอยู่ ฉันเดินไปแล้วก็ยิ้มกว้างออกไปเมื่อพบกับพี่ใบหม่อนที่ยืนรออยู่ สงสัยพนักงานคนนั้นคงโทรมาบอกพี่ใบหม่อนแล้วว่าฉันกำลังขึ้นมา "สวัสดีค่ะ พี่ใบหม่อน" ฉันยกมือไหว้พี่สาวคนสนิททันที พร้อมกับเข้าไปกอดเหมือนที่เคยทำเมื่อเจอหน้ากัน "สวัสดีจ้ะมุก ว้าว... วันนี้แต่งตัวสวยจัง" พี่ใบหม่อนกอดตอบและชมฉันจนฉันหน้าแดง วันนี้ฉันมาในชุดเดรสสีชมพูที่ยาวลงมาคลุมเข่า และสวมทับด้วยเสื้อคลุมสีครีม สวมรองเท้าสีขาวที่สูงราว 3 นิ้ว แต่งหน้าเล็กน้อย พร้อมกับรวบผมไว้อย่างเรียบร้อย ฉันคิดว่าชุดนี้น่าจะเหมาะกับการมาสัมภาษณ์งาน "ขอบคุณค่ะ ไม่เจอกันนานมาก แต่พี่ใบหม่อนก็สวยวันสวยคืนนะคะ นี่แสดงว่ากำลังอินเลิฟและกำลังจะมีข่าวดีใช่มั้ยคะเนี่ย" ฉันแซวกลับไป เพราะรู้ว่าพี่ใบหม่อนกับแฟนคบหากันมานานแล้ว และเป็นคู่ที่ทุกคนต่างพากันอิจฉามาก ถึงจะไม่ค่อยได้เจอกัน แต่เราก็โทรศัพท์คุยกันอยู่ตลอด พี่ใบหม่อนถึงรู้ว่าครอบครัวฉันถูกโกงและกำลังหางานทำอยู่ยังไงล่ะ "ใช่จ้ะ เราเจอกันครั้งสุดท้ายก็น่าจะงานคืนสู่เหย้าเมื่อต้นปีสินะ แล้วมุกก็ทายถูก พี่กำลังจะมีข่าวดีจ้ะ" พี่ใบหม่อนพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุข "ยินดีด้วยนะคะ ว่าแต่ทำไมพี่ใบหม่อนถึงจะไม่ทำตำแหน่งเลขานี่แล้วล่ะคะ แล้วทำไมถึงไม่รับสมัครเลขาคนใหม่ ทำไมถึงเรียกให้มุกมาทำแทน แล้วทำไม..." ฉันถามออกไปยาวเหยียด ก่อนจะหยุดถาม เมื่อพี่ใบหม่อนยกมือห้ามไว้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ฉันรู้สึกว่าพี่เขามีความสุขมาก "พอ ๆ ไม่ต้องถามแล้ว เจอกันกี่ครั้งเราก็ยังเป็นเจ้าหนูจำไมเหมือนเดิม คิกคิก" พี่ใบหม่อนหัวเราะออกมาแล้วพูดแซวด้วยรอยยิ้ม แล้วยกมือข้างซ้ายขึ้นให้ฉันเห็นแหวนที่นิ้วนาง ก่อนพูด... "นี่จ้ะ พี่จะลาออกไปแต่งงานจ้า" พี่ใบหม่อนบอกพร้อมกับยิ้ม "กรี๊ดดดด ดีใจด้วยนะคะ" ฉันกรี๊ดออกมาเสียงดังอย่างลืมตัวด้วยความดีใจกับพี่ใบหม่อน แล้วก็ต้องหยุดลงเมื่อพี่ใบหม่อนยกมือขึ้นจุ๊ ๆ ที่ปาก "แฮะ ๆ ขอโทษค่ะ" ฉันยิ้มแห้งให้พี่ใบหม่อน แล้วหันซ้ายหันขวาว่ามีใครอยู่แถวนี้มั้ย แล้วก็รู้สึกโล่งใจเพราะไม่เห็นใคร ชั้นนี้ทั้งชั้นมีแค่โต๊ะทำงานของพี่ใบหม่อน กับ...ห้องของท่านประธาน "ขอบใจจ้ะ หลังจากแต่งงานแล้ว พี่ต้องเดินทางตามสามีไปอยู่ที่อังกฤษจ้ะ เลยต้องหาตัวตายตัวแทน มันกะทันหันน่ะ เลยประกาศรับสมัครไม่ทัน แล้วบอสก็โยนหน้าที่หาเลขาคนใหม่มาให้พี่จัดการ ไม่งั้นไม่ให้พี่ลาออก พี่เลยนึกถึงเราขึ้นมา เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้แหละ ว่าแต่มุกเตรียมเอกสารมาครบมั้ย" "ครบค่ะ" ฉันยกกระเป๋าเอกสารที่เตรียมมาให้พี่ใบหม่อนดู เรียกว่าเอามาทุกอย่างที่มีเลยดีกว่า "ดีมาก งั้นตามมา พี่จะพาไปพบกับบอสของพี่ แต่ถึงแม้ว่าพี่จะรับรองเราแล้วว่าทำงานได้ ไว้ใจได้ แต่ทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับบอสนะว่าจะรับเราเข้าทำงานมั้ย หวังว่าเราจะทำให้บอสประทับใจและรับเราเข้าทำงานนะ ไม่งั้นพี่แย่แน่ ๆ" พี่ใบหม่อนพูดขึ้นและจับมือฉันเขย่าเพื่อเพิ่มกำลังใจ "ค่ะ มุกจะทำให้ดีที่สุด เพื่อตัวมุกและพี่ใบหม่อนคนสวย ว่าแต่บอสของพี่ใบหม่อนดุมั้ยคะ อีกอย่าง มุกไม่เคยทำงานเป็นเลขาอย่างนี้ด้วย แถมยังเป็นคนต่างชาติอีก" ฉันยิ้มสู้และบอกกับพี่ใบหม่อนไป แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามออกไปแบบนั้น "ไม่ดุเลยจ้า บอสพี่ถึงจะหน้าฝรั่ง ชื่อฝรั่ง แต่หัวใจไท๊ยไทย ชอบกินอาหารไทยที่สุด เพราะมีแม่เป็นคนไทยจ้า" พี่ใบหม่อนบอกแบบนั้นก็ทำให้ฉันยิ้มออกมา อาหารไทยอย่างนั้นเหรอ ไม่ยากแฮะ... ห้องท่านประธาน เสียงกรี๊ดที่ดังเข้ามาในห้อง ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมองไปที่ประตูพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่น และเดาไม่ถูกว่าเป็นใคร เพราะชั้นนี้ทั้งชั้นมีเพียงผมกับเลขาอย่างใบหม่อนเท่านั้นที่ทำงานอยู่ เสียงใคร ?? หรือจะเป็นเสียงคนที่เลขาคู่ใจผมบอกว่าจะพามาทำงานแทนเธอ แล้วแบบนี้จะไหวเหรอ ผมไม่ชอบให้ใครมาร้องกรี๊ดเสียงดังแถวนี้ด้วยสิ ผมชื่อแดเนียล กิ๊บสัน เป็นลูกครึ่งไทย-อังกฤษ พ่อผมชื่ออาเธอร์พบรักกับแม่รสาของผมที่อังกฤษ แล้วพอแม่เรียนจบก็ต้องกลับมาที่เมืองไทย พ่อผมก็เลยหอบผ้าหอบผ่อนตามมาลงหลักปักฐานที่นี่ ทั้งที่มีกิจการโรงแรมที่อังกฤษ เมื่อพ่อย้ายตามแม่มาอยู่ที่เมืองไทย จึงได้มาเปิดโรงแรมที่เมืองไทยอีกหลายสาขา ตอนนี้ท่านก็ทำแค่พาคุณแม่ไปฮันนีมูนตลอด โดยอ้างว่าไปตรวจงานโรงแรมตามสาขาต่าง ๆ ที่มีอยู่ทั่วโลก โดยให้ผมบริหารงานที่เมืองไทยที่มีหลายสาขาเหมือนกัน อ้อ... ผมมีน้องชายคนหนึ่งชื่อไมเคิล เจ้านั่นครองตำแหน่งรองประธาน แต่ไม่ค่อยมาทำงานทำการหรอก... ผมทำงานได้อย่างไม่มีที่ติ เพราะมีเลขาคู่ใจที่ดี แต่ตอนนี้เกิดปัญหาขึ้น เมื่อเธอขอลาออกไปแต่งงานแล้วจะบินตามสามีไปอยู่ที่อังกฤษ ซึ่งผมห้ามไม่ได้ด้วยสิ เพราะสามีเธอก็เป็นเพื่อนผม ถ้าผมไม่ให้เธอไป เพื่อนผมคงได้มาฉุดเธอไปแน่ ๆ ผมจึงมีข้อแม้ว่า... เธอจะต้องหาเลขาคนใหม่มาทำงานแทนเธอก่อน ผมถึงจะให้ลาออก... นี่คงพามาแล้วสินะ แต่ร้องกรี๊ดแบบนั้น จะทนความเจ้าระเบียบของผมไหวมั้ย เพราะเวลาทำงานผมจะเนี๊ยบมาก เพราะโรงแรมนี้คือโรงแรม The GG Hotel หรือ Great Gibson Hotel มาจากนามสกุลของพ่อผมนั่นเอง... ก๊อก ก๊อก~ "เข้ามา" แดเนียลร้องบอกออกไป เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น ประตูถูกเปิดออกพร้อมกับใบหม่อนเดินนำหน้าเข้ามา โดยมีผู้หญิงอีกคนเดินตามหลังมาไม่ห่าง "สวัสดีค่ะบอส นี่น้องมุกดา ธาราศิริกุล คนที่ใบหม่อนพามาให้บอสสัมภาษณ์งานค่ะ เป็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยของใบหม่อนเอง รับรองว่าทำงานแทนใบหม่อนได้แน่นอนค่ะ มุกจ๊ะ นี่บอสนะ ชื่อมิสเตอร์แดเนียล" ใบหม่อนไม่รอช้า เธอแนะนำทั้งสองคนให้รู้จักกันทันที "สวัสดีค่ะ มิสเตอร์แดเนียล" มุกดายกมือไหว้ว่าที่เจ้านายคนใหม่อย่างที่ได้รับการอบรมมาอย่างดี พร้อมกับทักทายออกไปตามที่ได้รับการแนะนำมา "แหม... เรียกซะเต็มยศเลยนะ เรียกบอสก็ได้จ้ะ ใช่มั้ยคะบอส" ใบหม่อนพูดขึ้นอีกครั้ง เมื่อได้ยินมุกดาเรียกบอสของเธอ พร้อมกับถามไปที่คนที่กำลังอึ้งตะลึงในความสวยและน้ำเสียงที่ไพเราะอ่อนหวานของอีกคน 'อืมมมม สวยมาก ปากนิดจมูกหน่อย ผิวขาว ตาโต น่ารักสุด ๆ แถมเสียงยังเพราะอีกด้วย ไม่เลว' แดเนียลคิดในใจเมื่อเห็นใบหน้าและการแต่งตัวของมุกดา "บอสคะ" ใบหม่อนเรียกเจ้านายอีกครั้งที่เห็นเขาเหมือนจะไม่ฟังเธอเลย เอาแต่จ้องมองมุกดาไม่วางตา ทำให้เธอแอบอมยิ้มออกมา "คะ... ครับ เรียกผมว่าบอสก็ได้ครับ" แดเนียลรีบบอกออกไปเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าเลขาทิ้งคำถามอะไรมาที่เขา "ค่ะ บอส" มุกดายิ้มออกมาและเรียกแดเนียลว่า 'บอส' อย่างที่เขาอนุญาต