“อย่าพูดแบบนั้นสิจ๊ะ เห็นว่าตอนนี้หน้าที่การงานดีมีเงินมากมายไม่คิดจะส่งให้พ่อให้แม่ที่เลี้ยงดูหน่อยรึไง” จู่ ๆ ไอ้แก่นี้ก็มาทวงบุญคุณหน้าด้าน ๆ
“เลี้ยงเหรอ เลี้ยงฉันด้วยส้นตีนอ่ะนะ ฝันไปเถอะทำมาหากินเอง ตอนเด็กฉันไม่เคยได้เงินสักแดงเดียว ข้าวก็ต้องไปขอคนอื่นกิน” ฉันทำทีจะเดินหนีอีกครั้ง
“อีลูกชั่ว ทิ้งพ่อ ทิ้งแม่คนที่ชุบเลี้ยงมึงมา ตอนนี้ไปได้ดิบได้ดีอยู่คนเดียว... สภาพแม่มึงปางตายในโรงพยาบาล กว่าจะมาเยี่ยมได้ต้องให้คนไปบอก...” คำพูดที่แต่งเติมพ่นออกมาไม่ขาดปาก ผู้คนที่เดินผ่านไปมาหยุดมองหน้ามาที่ฉัน พลางซุบซิบกันใหญ่
‘ไอ้แก่นี่...เลวยังไงก็เลวอย่างนั้น เวลาไม่ได้ทำให้เป็นคนดีขึ้นมาเลย’
“อย่ามาพูดอะไรพล่อย ๆ แถวนี้นะ คนที่ทำให้ยายจันเข้าโรงพยายาลคือไอ้แก่อย่างตาคำต่างหาก...พูดออกมาได้เฮงซวย...”
ฉันยืนประจันหน้าไม่ยอม และพูดเสียงดังเช่นกันเพื่อปกป้องตัวเองจากสายตาของคนรอบข้างที่เดิน
