ฉันกลับมาถึงคอนโด นั่งเปิดคอมศึกษาการดูแลตัวเองสำหรับคนตั้งครรภ์ นี่ก็เกือบจะสี่เดือนอยู่แล้ว ท้องเล็กค่อย ๆ ป่องขึ้นมานิด แถมอาการแพ้ท้องก็รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ การที่ฉันจะปิดบังเขาเริ่มทำได้ยากขึ้นทุกที แม้แต่ตอนที่ต้องไปพบคุณหญิงพิมล ท่านก็เหมือนส่งสายตาแปลก ๆ ให้กับฉันราวกับจับสังเกตฉันอยู่
ไม่ได้การ หากปล่อยไว้แบบนี้และโดนจับได้คงถูกมองแย่ไปอีกว่าเป็นคนขี้โกหก ดูท่าฉันควรต้องบอกความจริงกับพี่บอสได้แล้วล่ะ หากความสัมพันธ์มันเปลี่ยนไปเพราะฉันท้อง ฉันก็ควรจะยอมรับมันและทำใจตั้งแต่ต้น
เมื่อฉันหันออกไปมองหน้าต่างก็พบว่าเป็นเวลาค่ำแล้ว ยิ่งดูนาฬิกาบอกว่าสามทุ่ม ก็ยิ่งงุนงงใหญ่
“ว่าแต่นี่ก็ดึกแล้วพี่บอสยังไม่กลับห้องอีกเหรอ ตอนเย็นก็บอกว่ามีงานค้างนิดหน่อยนี่นา...” ฉันหยิบมือถือขึ้นมาประจวบเหมาะที่พี่บอสโทรมาพอดี
“ค่ะพี่...”
(อยู่ไหนเหรอ) น้ำเสียงเมานิด ๆ เสียงเพลงดังกระหึ่ม ฟังยังไงก็เหม
