ณ คฤหาสน์ตระกูลเจียพิรัช
พี่บอสพาฉันกับใบบัวกลับมายังบ้านของเขา คุณหญิงพิมลรอต้อนรับการกลับมาของฉันอย่างอบอุ่น ท่านดีใจมากที่สุดท้ายทุกอย่างก็ลงเอยไปด้วยดี
“หลานรักมาหาย่ามา” นั่งลงอ้าแขนรับหลานที่ตอนนี้กำลังวิ่งเตาะแตะไปหาท่านด้วยความเอ็นดู
“ย่ะ...ย่ะ” ใบบัวพยายามเรียกย่า แม้จะยังพูดไม่ชัดถ้อยชัดคำ รอยยิ้มของใบบัวเติมเต็มให้ทุกคน พานทำให้บ้านหลังนี้สมบูรณ์มากขึ้น
คุณย่าอุ้มหลานรักไปนั่งที่โซฟาโถงห้องรับแขก ฉันและพี่บอสตามไปติด ๆ เชื่อไหม...ตั้งแต่เดินเข้าบ้านมาเข้าไม่ยอมปล่อยมือฉันเลยทั้งที่ฉันพยายามบอกว่าเดินเองได้ แต่เขาก็ไม่ยอม ไม่รู้จะติดฉันทำไมหนักหนา เหมือนกลัวฉันหนีหายไปอีก
“พะพาย...ลูกจะอยู่ที่นี่กี่วันจ๊ะ” คุณหญิงหันมาถามฉัน ฉันเรื่องนี้ฉันยังไม่ได้บอกคุณย่า
“เออ...คือว่า....” แต่แทนที่ฉันจะเป็นคนตอบท่าน พี่บอสกลับแทรกเสียงขึ้นตอบแทน
“ไม่กลับหรอกครับ พายตัดสินใจกลับมาอยู
