เวิ่นเวิ่น เหาะเหินไปยังฝั่งซ้ายของหุบเขาเมิงซู แต่เพราะทัศนียภาพที่หมอกปกคลุมหนายิ่งกว่าฝั่งขวา ทำให้เธอตัดสินใจที่จะเดินฝ่าหมอกไปมากกว่า การเหาะเหินอยู่บนอากาศที่อาจทำให้ถูกโจมตีได้ง่าย เมื่อเธอเหยียบลงพื้น ก็กวาดสายตามองไปรอบๆ พบร่องรอยการตายของสัตว์อสูรจำนานมาก ซึ่งมากยิ่งกว่าที่พวกเขาทั้งสี่คนกำจัดเสียอีก “ท่านพี่ฉินอี้จัดการหมดนี่ ด้วยตัวคนเดียวอย่างนั้นหรือ” เวิ่นเวิ่นเบิกตาโพลงไปยังสภาพศพของแต่ละตัว ‘ปราณของท่านพี่รุนแรงยิ่งนัก ราวกับทะลวงร่างของสัตว์อสูรเหล่านี้เพียงครั้งเดียวก็กำจัดได้’ เธอคิดในใจถึงความเก่งกาจของฉินอี้ แต่เมื่อเธอพิจารณาศพให้ถี่ถ้วนดีๆ จะพบว่า ฉินอี้นั้นสุดยอดกว่าที่เธอคาดการณ์ไว้มากขึ้นไปอีก “ไม่จริงนา... สัตว์อสูรทุกตัวนี้ นอกจากจะถูกทะลวงเพียงครั้งเดียวแล้ว ทุกตัวยังถูกจุดสำคัญที่เดียวกันทั้งหมดเลย สมาธิท่านพี่แกร่งเพียงใดกันนะ” เวิ่นเวิ่นยังคงเดินเข้าไปยั

