ในช่วงเวลาที่ฉินอี้ ยังอยู่ฝึกทหารที่เมืองฉีนั้น เมื่อมีเวลาว่างก็จะหาเวลามาฝึกฝนปราณของเวิ่นเวิ่นอยู่เสมอ จวบจนเวลาผ่านไปเกือบครบหนึ่งเดือน การใช้วิถีปราณวารีของเวิ่นเวิ่น ก็เก่งกล้าขึ้นมากกว่าแต่ก่อนนัก วันนี้เป็นวันที่ฉินอี้ จะฝึกให้เธอเป็นวันสุดท้าย ก่อนหมดเวลาพักกลับไปทำหน้าที่แม่ทัพที่เมืองอวิ๋น โดยมีฉินเยียนที่ติดตามมา ดูการฝึกครั้งนี้ด้วย “เวิ่นเวิ่น ไหนเจ้าลองเดินบนน้ำให้พี่ดูหน่อยสิ ว่าการฝึกทั้งเดือนที่ผ่านมาเจ้าทำได้มากเพียงใด” ฉินอี้เอ่ยคอยมองดูเธออยู่ริมลำธาร ที่แม่น้ำฟู่ฟางเช่นเคย ส่วนฉินเยียนก็นั่งบนเสื่อใต้ต้นไม้ พลางจิบสุราชมบรรยากาศอย่างไม่ใส่ใจนัก “ท่านพี่ฉินอี้ดูข้าดี ๆ นะเจ้าคะ” เวิ่นเวิ่น หลับตาพริ้ม ถอนหายใจก่อนจะลืมตา และเริ่มการร่ายรำบนผิวน้ำ อย่างน่าอัศจรรย์ เวิ่นเวิ่นไม่เพียงแต่เดินบนผิวน้ำ แต่เธอยังสามารถวิ่ง กระโดด ร่ายรำบนผิวน้ำอย่างละเมียดละไมอ่อนช้อย อ

