เสียงเครื่องยนต์เรือสปีดโบ๊ทลำหรูคำรามก้องท่ามกลางผืนน้ำสีครามเข้มของทะเลอันดามัน ไอดอลในชุดเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมโชว์แผงอกรับลมทะเล ขยับแว่นกันแดดสีดำด้วยนิ้วกลางพรางจ้องมอง 'เกาะดาริกา' ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ เกาะแห่งนี้ไม่ได้เป็นแค่ที่ดินร้าง แต่มันคือ 'ผลงานมาสเตอร์พีซ' ชิ้นสุดท้ายที่คุณย่าออกแบบไว้ในรูปของระบบนิเวศจำลอง
"คุณไอดอลคระ... น้ำชาใจคอไม่ดีเลยคระ หนูพราวจะปลอดภัยไหมคระ"
น้ำชาในชุดกระโปรงพริ้วสีฟ้าครามเอ่ยถามพรางโอบกอดเจ้าสโนว์ที่นั่งรับลมอยู่หัวเรืออย่างมั่นคง
"ยัยหนูพราวนั่นน่ะ... ผมว่าป่านนี้คนลักพาตัวน่าจะปวดหัวจนอยากส่งคืนมากกว่านะคระ"
ไอดอลเหยียดยิ้มขี้เก๊กที่มุมปาก
"แต่ที่น่าเป็นห่วงคือ 'ระบบป้องกันเกาะ' ครับ คุณย่าออกแบบเกาะนี้ให้เป็น 'เขาวงกตที่เคลื่อนที่ได้' ตามแรงน้ำขึ้นน้ำลง ถ้าไม่มีเข็มทิศสถาปนิกฉบับพิเศษ... เราอาจจะหลงอยู่ในป่าชา
