บันทึกหน้าแรกของสโนว์: พวกมนุษย์นี่มัน 'ออกแบบ' ความวุ่นวายเก่งจริงๆ โดยเฉพาะไอ้มนุษย์แว่นขี้เก๊กที่ชื่อไอดอล กับแม่ทาสชงชาของผม กลิ่นฝนโปรยปรายกระทบหลังคาสังกะสีเก่าของร้าน "Cat Cafe: Tea & Miracle" ในคืนที่ฟ้าร้องคำราม ผม (สโนว์) นั่งเลียอุ้งเท้าอยู่บนคานไม้โอ๊คชั้นบน พลางมองลงไปเบื้องล่าง เห็นไอ้มนุษย์แว่นไอดอลในชุดเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมลงจนเห็นกล้ามอก (ที่มันชอบโชว์ชะมัด) กำลังกาง 'พิมพ์เขียวใบที่ห้า' ลงบนโต๊ะไม้ นัยน์ตาคมกริบของมันจ้องมองแผนผังประหนึ่งจะกินเลือดกินเนื้อ แต่พอแม่ทาสน้ำชาท้องโตเดินเข้ามาหา... หน้ามันก็เปลี่ยนจาก 'จอมบงการ' กลายเป็น 'หมาหิวเจ้าของ' ทันที!
"น้ำชาครับ... คุณย่าซ่อนรหัสลับไว้ใน 'ค่าความหนาแน่น' ของผนังร้านจริงๆ ด้วย"
ไอดอลเอ่ยเสียงนิ่งทว่านุ่มนวลพรางประคองร่างอวบอิ่มของน้ำชาให้นั่งลงบนตัก
"เมี๊ยววววววว!"
(ขี้หลีจริงๆ นะไอ้แว่น!) ผมส่งเสียงประท้วงจาก
