ที่ลานก่อสร้างตอนสาย ของวันรุ่งขึ้นเสียงเครื่องจักรดังสม่ำเสมอ แรงงานตะโกนคุยกันข้ามเสียงลมเหมือนเป็นวันปกติอีกวันหนึ่ง
“เฮ้ยมื้อวานกว่ากูจะถึงห้อง เมียกูบ่นยกใหญ่เลยว่ะ วันนี้กูไม่ได้ไปถอนกับพวกมึงหรอกนะเดี๋ยวแม่ทูลหัวกูงอล”
“ไอ้คนกลัวเมีย!!”
“ก็เมียกูเนี่ยแหละ จะสุขจะทุกข์ก็ทนกับกูเสมอไม่เหมือนพวกมึง พากูแดรกแต่เหล้าเวลากูเมาแมร่งก็ไม่มาดูกูบ้างเลย”
“เอ่อว่ะ กูนับถือน้ำใจเมียมึงเลยวะไอ้โต้ง
งานก็ทำลูกก็ยังต้องเลี้ยง งานบ้านอีกยังมาดูแลลเวลามึงเมาอีก”
“นี้แหละกูถึงรักเขาและให้เกียรติเขาไง”
“โอ๊ย!!พี่โต้งอิจฉาคนมีความรักวู้ๆๆๆ”
คนที่ชื่อโต้งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ คนนี้ขยันขันแข็งแต่บางวันติดเมากะเพื่อนไปหน่อย
ทุกอย่างในวันนี้ก็เป็นเหมือนทุกๆวันที่ผ่านมา
แต่สำหรับไอรินวันนี้กลับรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีมันไม่ปกติ ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอย่างไรไม่รู้
ไอรินเธอเดินตรวจแบบในแท็บเล็ตแต่ทุกครั้ง
