เพนท์เฮาส์คาร์โล
ในคืนเดียวกันที่เขาได้ส่งคนไปดูความเคลื่อนไหวของผู้หญิงของเอริคอย่างคาดหวัง
ภายในเพนท์เฮาส์ส่วนตัวของคาร์โล แสงจากข้างนอกสาดเข้ามาได้เพียงนิดเดียว เพราะว่าด้านในถูกปิดทึบด้วยผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือด
เสียงดนตรีคลาสสิกดังขึ้นอย่างแผ่ว ๆ แต่นั้นก็ไม่อาจกลบความตึงเครียดที่อยู่ภายในห้องได้เลย
คาร์โลมองไปยังโทรศัพท์ที่วางคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะและการสื่อสารครั้งสุดท้ายที่ได้ติดต่อมันก็ได้ขาดหายไปตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงก่อนแล้ว
คาร์โลนั่งนิ่งๆเพื่อที่จะยื้อเวลาและอารมณ์อันขุ่นมัวที่กำลังก่อตัวขึ้นมาในขณะนี้
นิ้วมือสากเคาะที่โต๊ะช้า ๆ เป็นจังหวะอย่างสม่ำเสมอเพื่อรอฟังในสิ่งที่ต้องการมากที่สุดในตอนนี้
กึก ..กึก..กึก..!!
“พวกมันหายไปทั้งหมด”
สุดท้ายแล้วความอดทนของคาร์โลก็ได้สิ้นสุดลง เขาเอ่ยออกมาทั้งๆที่กำลังนั่งหลับตาพิงเก้าอี้คิ้วทั้งสองข้างเริ่มจะผูกกันเป็นปม
ลูกน้องคนสนิท ข้างกา
