ในตรอกซอกซอยเล็กๆ บรรยากาศที่แออัดมันดูชุลมุลและน่าอึดอัด เสียงประตูห้องเช่าเหล็กบาง ๆ ถูกปิดลง
ครืดๆๆ ปังง !!
ฝุ่นในอากาศลอยฟุ้นขึ้นเล็กน้อย นนท์หย่อนก้นทิ้งตัวนั่งลงอย่างหมดเรี่ยวแรง กับพื้นที่ใช้เสื่อน้ำมันปูไว้อย่างหยาบๆ เอนหลังพิงผนังที่เย็น และเปื้อนคราบที่เกิดจากความชื้น
นนท์เหลือบตามองดูมือตัวเองที่ตอนนี้มันกำลังสั่นเทาเหมือนคนไข้ที่ขาดยา
มันไม่ได้สั้นเพราะกลัวความตายแต่ที่มันสั่น เพราะเขารู้ว่า ตอนนี้เขาได้ทำและได้เสีย สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตไปแล้ว ถ้าหากว่าเขาไม่ติดผนันไม่ก้าวเข้าไปยุ่งกับยานรกนั้นจนต้องมานั่งสำนึกผิดทีหลังแบบนี้ แต่เพราะว่าวงการเข้าแล้วออกไม่ได้นอกเสียจากว่าไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว
“..ไอริน..”
ชื่อที่เคยเอ่ยออกจากปากเขาด้วยความคุ้นเคย แต่ตอนนี้กลับเหมือนคำสารภาพโง่ ๆ เวลาที่จะคิดถึงไม่แม้แต่จะเอ่ยออกมา เขาเหมือนคนที่ไม่เหลืออะไรเลย
ทุกเช้าไอรินจะคอยหาอ
