หลังจากที่เอริคออกไปแล้วทักมาถามไอรินว่าเธอกินข้าวหรือยัง เวลาก็ล่วงเลยจนค่ำมืด
เอริครีบกลับที่พักมาเร็วกว่าปกติเพราะว่าไอรินไม่ยอมรับสายหรือตอบข้อความของเขาเลย
ไฟในห้องของไอรินปิดไปแล้วแต่ทว่าเอริครู้ว่าเธอเองก็ยังไม่หลับเช่นกัน
จึงเคาะประตูเบา ๆ
ก๊อก ๆ ๆ !!
“เข้าไปได้ไหม”
สิ้นเสียงพูดของเอริค ไอรินจึงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบออกมาเบาๆ
“ได้”
เอริคเปิดประตูเข้าไปและเดินไปเปิดไฟที่โคมไฟข้างเตียงนอน
เห็นไอรินที่นั่งอยู่บนเตียงเหมือนไม่ได้เป็นอะไรแต่ที่ดวงตานั้นมันกลับบวมเล็กน้อยเอริคเขาเห็นในทันที
“เธอร้องไห้!! มีเรื่องอะไรพูดกับฉันได้นะ”
นี่มันไม่ใช่คำถามใดๆจากเอริคแต่เพราะเป็นความห่วงใยจากเขาแทน
ร่างหนาของเอริคเดินมานั่งข้างๆไอรินเขาเอ่ยบางคำออกมาจนไอรินได้เงยหน้าขึ้นมามอง
“เธอโกรธฉันหรือเปล่า ฉันแค่อยากให้เธอรู้ไว้ว่าฉันเอริคเวลารักใครก็รักจริงๆ ไม่เคยมองเป็นของเล่น ฉันขอ
