ประตูห้องปิดลงตามหลังไอริน
ความเงียบในห้องมันเริ่มหนักอึ้งขึ้นราวกับต้องคำสาป นนท์นอนกองลงกับพื้นเลือดซึมที่มุมปากและขมับแต่ก็ยังหัวเราะออกมาแผ่ว ๆ แต่ก็ยังไม่วายเอ่ยเย้ยเอริคตามประสาคนแพ้แล้วพาล
“หึๆ เจ็บไหมล่ะ..ที่เห็นไอรินมองมึงแบบนั้น”
เอริคไม่ได้เอ่ยตอบอะไรออกมา แต่เขาถอดกระดุมที่แขนเสื้อช้า ๆ พับแขนขึ้นอย่างเป็นระเบียบคล้ายๆกับกำลังเตรียมเอกสารประชุม ไม่ใช่กำลังจะทำลายชีวิตใครเลยจริงๆ หึๆ
“แกคิดว่าชนะ?”
เอริคพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบๆแถบไม่มีความกังวลหรือตกใจใดๆเลย
นนท์จึงยิ้มออกมาเพราะรู้ว่าตัวเองอาศัยเรื่องนี้มาป่วนเอริคไม่ได้
“อย่างน้อยกูก็ทำให้ไอรินไม่ไว้ใจมึงได้แล้ว”
เอริคเงียบ !!!
เสียงฝีเท้าก้าวเดินช้าๆไปหยิบเอาเก้าอี้แล้วลากมาวางตรงหน้าที่นนท์นั่งอยู่ แล้วเอริคในร่างมาเฟียหนุ่มผู้สูงสง่าก็นั่งลง
สายตาที่มองมายังนนท์มันไม่มีอารมณ์ใด ๆ หลงเหลือ
“กูเคยเตือนแล้วว่าอ
