2 เดือนต่อมา
กลางดึกคืนนั้นในคฤหาสน์วิลเลียม แสงไฟสลัวภายในห้องนอนสายลมเย็นๆพัดผ่านผ้าม่านบางเบาเข้ามา
ไอรินนอนเอนอยู่บนเตียงเพื่อพักผ่อนเอามือวางบนท้องเบา ๆ พูดคุยกับลูกที่อยู่ในครรภ์ หน้าท้องเริ่มนูนชัดขึ้นเล็กน้อย
เอริคเดินตรงมายังเตียง สายตาคมมองเมียรักอย่างอ่อนโยนผิดจากทุกครั้งจนไอรินสัมผัสได้
“เมียจ๋าวันนี้เป็นยังไงบ้าง”
เสียงของเอริคพูดเบามากเหมือนกลัวจะรบกวนลูกในท้อง
“เหนื่อยนิดหน่อยคะ”
ไอรินหันหน้ามาตอบพร้อมกับยิ้มอ่อนให้กับเขา เอริคขึ้นมานั่งข้าง ๆบนเตียง มือใหญ่เอื้อมไปแตะที่ท้องของเมียรักอย่างเบามืออย่างระวัง
“ลูกดื้อไหม ?”
“เหมือนพ่อเขานั้นแหละ”
“.!!..”
ได้ฟังคำตอบแล้วเอริคถึงกับหลุดยิ้มออกมาในทันที ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองไปยังเมียรักอย่างหมั่นเขี้ยว ไอรินสังเกตุเห็นทั้งสายตาและแววตาของเอริคมันเปลี่ยนไปในโหมดอบอุ่นและลึกซึ้ง
“แล้วแม่ของเขาล่ะ..หืม!”
ไอรินยังไม่ทัน
