“มาทำไม” ปรินทร์มองผู้มาขอเยี่ยมด้วยความแปลกใจผ่านลูกกรงเหล็ก
“ณหทัยตายแล้ว” วราสังเกตเห็นแววตาที่วูบไหวของปรินทร์ แต่ก็เพียงครู่เท่านั้น
“แค่นี้ใช่ไหม” ร่างสูงในชุดนักโทษลุกยืนด้วยใบหน้าเรียบเฉย
“มึงอยากไปลาเขาเป็นครั้งสุดท้ายไหม”
“มาทำดีกับกูทำไม”
“มนุษยธรรม มึงรู้จักไหม”
“หึ” ปรินทร์แสยะยิ้ม เดินผ่านผู้คุมไป
“มึงไม่อยากเห็นหน้าหลานบ้างหรือไง ราม ลูกชายของระวี ตอนนี้ก็จะแปดเดือนแล้ว ชีวิตมึงยังมีระวีเป็นน้องสาวอยู่ มึงคงยังไม่ลืม” ปรินทร์ชะงักนิ่ง ตั้งแต่คดีความถูกตัดสินโดยไม่มีการยื่นอุทธรณ์ ระวีมาขอเยี่ยมทุกเดือน แต่เป็นเขาเองที่ไม่เคยออกมาพบ มีเพียงจดหมายที่ระวีฝากไว้ แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะเปิดอ่าน
รูปของระวีกับทารกน้อยในวันแรกที่ออกมาสู่โลกกว้างด้วยรอยยิ้มของความสุขพร้อมผู้ชายผมทองที่จำได้ดีว่าเป็นบอดี้การ์ดของวรา รูปของทารกเพศชายที่นอนคว่ำแล้วชันคอยิ้มแฉ่งคู่กับแม่ และรูปของ
