“ช่อแก้วเอ้ย เนื้อตัวดีๆ มีแต่รอยไม้แขวนเสื้อ” ยายแย้มเวทนาช่อแก้ว เรียวขาเล็กเต็มไปด้วยร่องรอยของความรุนแรง ทุกครั้งที่ถูกสัมผัสก็จะสะดุ้งแล้วร้องด้วยความเจ็บแสบ
“ช่อแก้วไปอยู่บ้านเรานะ ป๊ากับแม่มุกใจดี คุณปู่คุณย่าของเราก็ใจดี ไม่มีใครตีช่อแก้วหรอก” หมอกเอ่ยปากชวนเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่ได้นับ รู้แค่ว่าหลายครั้งมาก แต่ก็ยังคงพยายามหว่านล้อม แม้จะรู้ว่าอย่างไรช่อแก้วก็ไม่เปลี่ยนใจ
“ถ้าเราไม่อยู่ ใครจะหุงข้าวให้พ่อกิน”
“บักชัยมันมีมือมีตีน ให้มันหุงหากินเองสิ ความจริงมันเป็นหน้าที่นังบุษมันด้วย ไม่ใช่เอ็งเลยช่อแก้ว”
“ช่อแก้วรักฟาเดียไหม” ปุ้ยถาม จากที่เห็นเวลามาเล่นกับฟาเดีย แววตาของช่อแก้วดูมีความสุข เหมือนที่เล่นกับสี่พี่น้องเมื่อวาน
“น้องฟาเดียน่ารัก หนูรักน้องฟาเดียจ้ะ” แววตาของช่อแก้วเป็นประกายเมื่อมองฟาเดียที่ยิ้มกว้างอารมณ์ดี
“ช่อแก้วมาเป็นพี่สาวฟาเดียไหม”
“นังปุ้ย ข้าร
