“ป๊าขา หนูฉวย” ขึ้นรถได้เจ้าแฝดน้องก็ประจำที่นั่งคือตักของคนเป็นพ่อ ออดอ้อนอย่างน่ารัก
“สวยแค่ไหนครับ” วราโต้ตอบลูกสาวด้วยความรักใคร่เอ็นดู แม้จะแสบซ่า แก่นเซี้ยวเฟี้ยวฟ้าวเหลือเกิน แต่ก็ช่างพูด รู้จักออดอ้อนอย่างน่ารัก
“ฉวยมากๆ”
“สวยสุดๆ เลยไหมครับ”
“ฉุดๆ ฉุดฉวย”
“มั่นใจไหมครับ”
“มั่งใจ”
“เต็มร้อยไหมครับ”
“เต็มย้อยเยย”
“ลูกสาวป๊านี่สวยที่สุด สวยเต็มร้อยเหมือนแม่มุกเลย”
“ฉวยมุ เนอะมุ” คนสวยหันมาพยักพเยิดกับแม่
“ฟ้ากับฝนสวยเหมือนแม่เนอะ ส่วนเฮียเมฆกับเฮียหมอกก็หล่อเหมือนป๊า”
“เมะ เหมาะ หย่อ หย่อฉุด เต็มย้อยเยย”
“ถ้าเฮียหมอกกับเฮียเมฆหล่อที่สุดก็เลิกคิดจะซื้อคนหล่อได้แล้วนะ”
“ไม่ได้ หย่อดี มังดี ดีต่อใจ” ฟ้ากับฝนบอกไม่ได้ เพราะคนหล่อมันดีต่อใจ ทำเอาพี่ชายทั้งสองมองบนไปตามๆ กัน ช่อแก้วยิ้มให้กับความรัก ความอบอุ่นที่พ่อแม่ลูกมีต่อกัน อย่างที่ตนไม่เคยได้รับหลังจากแม่ตายจากไป
