“เมฆไม่รอเลย” หมอกยืนเท้าเอวปากยู่อยู่หน้าลิฟท์ที่ประตูเพิ่งปิดลงต่อหน้าต่อตา
“คงร้อนใจมากครับ ไม่ยอมรอใครเลย” ฟลอยด์พูดและอมยิ้มขบขัน
“เกิดอะไรขึ้น” จากที่เงียบงันมาตลอดทาง ลุคเริ่มอยากรู้ว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นกับเมฆ
“…” ฟลอยด์กระซิบบอกในสิ่งเดียวกันกับที่หมอกถ่ายทอดมา
“จริง?” ลุคมีสีหน้าแปลกใจ ฟลอยด์พยักหน้ายืนยัน และใบหน้าหล่อเหลาก็เป็นกังวลขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงในตัวนายน้อย เรื่องนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อน แม้จะยังเด็กอยู่ก็ตาม ดวงตาคมกริบจดจ่ออยู่กับตัวเลขบอกชั้นหน้าลิฟต์
“เมฆถึงแล้วครับ” ตัวเลขหน้าลิฟท์บ่งบอกว่าเมฆถึงชั้นที่เป็นห้องทำงานของผู้เป็นพ่อ ทั้งสามยืนรอลิฟต์อีกเพียงครู่
วราเงยหน้าจากเอกสารเมื่อจู่ๆ ประตูเปิดกว้าง และต้องแปลกใจที่เห็นร่างเล็กของลูกชายคนโต เมฆเหวี่ยงกระเป๋านักเรียนไปบนโซฟาอย่างไม่ไยดี แล้วเดินตรงมายังเขา ป่ายปีนขึ้นมานั่งบนตัก และสวมกอดเอวสอบ อิงซบกับอกกว้
