“ถ้าไม่เปลี่ยนชุดก็ไม่ต้องไป หิมะก็ไม่ต้องเล่น กันดั้มก็ไม่ต้องดู โดเรมอนกับคิดตี้ด้วย อดดู” มุกออกคำสั่งเด็ดขาด ยกสิ่งที่ลูกๆ ชื่นชอบมาข่มขู่
“แม่มุกตลอดเลย” เจ้าแฝดพี่กอดอกหน้าง้ำปากยู่
“มุหยอด” เจ้าแฝดน้องพอเห็นพี่ทำก็เลียนแบบพฤติกรรม วราอดยิ้มกับความน่ารักของลูกไม่ได้
“จะไม่ไป?” มุกกอดอกบ้าง น้ำเสียงและสีหน้าเรียบนิ่ง แต่ในความรู้สึกของลูกๆ ไอสังหารกำลังพวยพุ่งออกมาจากตัวแม่
“ป๊าขา หนูโกะ โกะนะ มุไม่ตี้ มุย้าย ยักป๊า” ฟ้ากับฝนวิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาคนเป็นพ่อ วราย่อตัวลงรอรับลูกสาวเข้าสู้อ้อมกอด ทั้งสองคนอิงซบอกอุ่นออดอ้อน ป๊าขา หนูขอเป็นกบนะ แม่มุกไม่ให้ดูคิดตี้ แม่มุกใจร้าย รักป๊า
“แต่ใส่ชุดนี้ขึ้นเครื่องบินไม่ได้นะครับ ขึ้นเครื่องบินไม่ได้ก็ไปดูคิตตี้ที่ญี่ปุ่นไม่ได้นะ”
“เอาเครื่องบินคุณปู่ไปไงครับ เครื่องบินคุณปู่จะใส่ชุดอะไรก็ได้”
“คุณปู่กับคุณย่าไปเวียดนาม เมฆลืมเหรอ” หมอกย้ำเต
