“ยาม พี่ฉาวฉุดฉวยมาแย้ว” เสียงใสเจื้อยแจ้วดังทันทีที่ประตูรถเปิดกว้าง
“มาแย้วๆ ดีใจ” รามวิ่งออกมาต้อนรับพี่ๆ
“มาจุ๊บๆ จุ๊บให้หายคิดถึง” ฟ้ากับฝนจูบแก้มนุ่มๆ ของรามพัลวัน ให้สมกับความคิดถึง
“คุณหนู แก้มน้องรามช้ำหมดแล้วค่ะ” เนยต้องปรามเจ้าแฝดน้อง เพราะตอนนี้แก้มของรามแดงเถือกแล้ว
“คิตึ๋งเยอะ ตึ๋งยาม” รามยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ชอบให้พี่ๆ หอมแก้ม ยิ่งหอมแก้มเยอะ ก็หมายถึงคิดถึงมาก
“ใช่ๆ พี่ฟ้าฉุดฉวยคิดถึงยามเยอะ”
“พี่ฝงฉุดฉวยคิดถึงยามฉุดหย่อ คิดถึงเยอะฟ่านะ”
“พี่ฟ้าคิดถึงยามเยอะฟ่า”
“พี่ฝงคิดถึงยามเยอะฟ่าจริงๆ นะ”
“ยาม…” รามเลิ่กลั่กมองหน้าพี่สาวทั้งสองสลับไปมา
“พี่…”
“คุณหนูก็คิดถึงน้องรามเยอะทั้งคู่แหละค่ะ” หวายต้องยุติ ก่อนสองสาวน้อยจะหยุมหัวกัน เห็นรักใคร่กลมเกลียวกันแบบนี้ แต่บทจะไม่ยอมกันก็เอาเรื่องหนักมาก
“คุงตาขา” เสียงอ่อนเสียงหวานของหลานสาว คนเป็นตาได้ยินเป็นใจละลาย
“มาก
