มุกปรินทร์ได้รับอิสรภาพอีกครั้ง เขายืนหลับตานิ่ง สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ในวินาทีที่เดินพ้นจากสถานที่ที่กำจัดอิสรภาพของเขานานถึง 7 ปี ด้วยปฏิบัติตัวเป็นนักโทษชั้นดี จึงได้รับการลดหย่อนโทษ ได้ก้าวเท้าออกจากเรือนจำเร็วได้เร็วขึ้น
ปรินทร์ไม่ได้บอกใครว่าวันนี้ได้ออกจากเรือนจำ ด้วยไม่กล้าไปสู้หน้าใครๆ เพราะละอายใจในสิ่งที่ตนทำไว้ในอดีต
“พี่ปรินทร์” เสียงเรียกของใครบางคนฉุดรั้งปรินทร์เอาไว้ด้วยความแปลกใจ
“ระวี” เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากปากนั้นแผ่วเบา เมื่อเห็นน้องสาว ที่ดูอ่อนหวานขึ้น ต่างจากเมื่อก่อนที่เป็นนางร้าย ส่วนเขาก็เป็นผู้ร้าย ที่คอยกลั่นแกล้งนางเอก คงเป็นเพราะผู้ชายที่ยืนข้างๆ สินะ ที่ทำให้ระวีเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้
“ระวีกับลุคมารับพี่ปรินทร์กลับบ้านค่ะ”
“แต่...”
“รามกับรดารอลุงปรินทร์อยู่นะ”
“ราม รดา...”
“ยังมีคุณพ่อด้วยค่ะที่รอพี่ปรินทร์ กลับบ้านเรานะคะ”
“แต่พี่ไม่ใช่...”
“ระวี
