Chapter 31 :
แม้เบื้องหน้าจะไม่ได้แสดงออกแต่เบื้องหลังต้าเหนิงอ่อนไหวสุด ๆ
ธเนศเดินวนรอบตัวเธออย่างช้า ๆ ราวกับสัตว์นักล่าที่เพิ่งได้เหยื่อ เขาจับผ้าสีดำสนิทมาปิดตาของเธอ ปิดกั้นโลกภายนอกและทิ้งให้เธอจมอยู่ในความมืด เสียงลมหายใจของเธอเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เธอได้ยินในขณะนั้น ความรู้สึกทุกอย่างถูกขับเคลื่อนด้วยสัมผัสที่รุนแรงขึ้นทุกที
“หนูคงจะหมดข้อสงสัยแล้วว่าทำไมพี่ถึงได้อยากมีลูกขนาดนั้น” เขากระซิบใกล้หูเธอ ลมหายใจอุ่น ๆ สัมผัสเบา ๆ ที่ผิวของเธอทำให้เธอขนลุก “พี่ต้องการครอบครัว...ต้องการใครสักคนที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของพี่จริง ๆ”
ต้าเหนิงกลืนน้ำลายลงคอ ความร้อนในร่างกายเริ่มทวีความเข้มข้นขึ้นเมื่อธเนศลูบไล้ปลายนิ้วไปตามลำคอของเธอ ร่างกายของเธอตอบสนองต่อสัมผัสนั้นโดยไม่รู้ตัว เชือกที่มัดข้อมือแน่นหนากดลงไปบนผิวเนียนขาว ขณะที่เธอพยายามดิ้นรนเพื่อปลดปล่อยตัวเอง ธเนศกลับจับข้อมือเธอแน่น
