ตอนที่ 32
หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง
“จะบ้าเหรอ…”
สายตาจับจ้องป้ายตรงหน้าอย่างไม่พอใจ
“มีแต่ชื่อเพชร แล้วชื่อคนออกแบบล่ะ ไม่คิดจะติดให้เลยหรือไง”
เธอถอนหายใจเบาๆ
“แล้วใครจะรู้… ว่านี่คือผลงานของฉัน”
คำพูดนั้นไม่ได้ดังพอให้ใครได้ยิน แต่มันดังชัดอยู่ในใจเธอเอง
เธอรีบสาวเท้าตรงไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ทันที สีหน้าไม่ปิดบังความไม่พอใจแม้แต่น้อย
“ขอโทษนะคะ”
น้ำเสียงสุภาพ แต่แข็งชัด
“ผลงานชิ้นนั้น ใครเป็นคนอนุญาตให้นำขึ้นบูธคะ
แล้วทำไมถึงไม่มีชื่อคนออกแบบ”
พนักงานสาวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะก้มศีรษะลงนิดหนึ่ง น้ำเสียงเบากว่าปกติ เพราะรู้ดีว่าคนตรงหน้าคือดีไซเนอร์ตัวท็อประดับบริษัท
“เอ่อ… ท่านประทานคนใหม่เป็นคนสั่งค่ะ”
เธอกลืนน้ำลาย
“ท่านบอกว่า… ชื่อคนออกแบบ ค่อยขึ้นโชว์ทีหลัง
เพราะยังไม่แน่ใจว่าจะได้อยู่ต่อหรือเปล่าค่ะ”
คำพูดนั้นเหมือนฟางเส้นสุดท้าย มาตาลดายืน
