ชอบเสียงหลานเขย

ตอนที่ 6 เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเหมือนเหน็บบางๆ “แต่ก็ไม่แปลกนะ หนุ่มโฮสต์อย่างคุณ ต้องมีลูกน้องอยู่แล้วคุณเป็นถึงตัวท็อปของร้าน” ฌาลัลล์หันขวับมามองเธอในทันที สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบายว่าเขาไม่ใช่หนุ่มโฮสต์ แต่เขาเป็นเจ้าของผับ "นี่คุณ" ทว่าเสียงโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะพอดี ครืด…! ครืด…! เสียงโทรศัพท์มือถือในมือของเธอดังขึ้นอีกครั้ง ครืด…! ครืด…! ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้มาตาลดาถึงกับสบถเสียงเบา คุณย่า 'พวงเพชร' แม้จะพูดแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน แต่ก็ยังไม่พ้นสายตาของคนขับรถอยู่ดี ฌาลัลล์ปรายตามองเธอทันที “คุณย่า…” เธอพึมพำก่อนจะสูดหายใจลึกแล้วกดรับสาย แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยคำว่า 'ฮัลโหล' ปลายสายก็ดุเธอน้ำเสียงสั่นเบาๆ อย่างคนที่ผิดหวังในตัวของหลานสาว “มาตาล! หนูเป็นผู้หญิงนะ ทำไมถึงเที่ยวค้างคืนไปทั่ว ไม่กลับบ้าน! ตอนนี้อยู่ที่ไหน อยู่กับคุณชายหรือเปล่า หรือกลับไปหาหมอฐากูลเจ้าชู้คนนั้น!” หญิงสาวเอียงคอเล็กน้อยด้วยความงงงัน “ค…คุณชายอะไรคะ คุณย่า?” คำว่า คุณย่า ยังไม่ทันสิ้นสุด เธอก็รู้ตัวทันทีว่ากำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย ถ้าที่บ้านรู้ว่าเธอแต่งงานกับผู้ชายที่ทำงานเป็นโฮสต์ในผับ มีหวังถูกตัดออกจากกองมรดกแน่ มาตาลดาหันไปมองฌาลัลล์ทันที สายตาเต็มไปด้วยคำขอความช่วยเหลือ เธอกระซิบเบาๆ พลางยกมือถือออกห่างจากปากเล็กน้อย “คุณช่วยปลอมตัวเป็นใครสักคน… ที่ฉันไม่รู้จักได้ไหมคะ?” ฌาลัลล์หันมามองเธอเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับไปมองถนน เขาพยักหน้าเบาๆ อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก หญิงสาวรีบแนบโทรศัพท์กลับไปที่หู “ค…คุณย่าหมายถึงคนที่คุณย่าให้มารับหนู ใช่ไหมคะ?” “ใช่น่ะสิ!” น้ำเสียงปลายสายหนักขึ้นทันที “มาตาล หนูโกหกคุณย่าอยู่ใช่ไหม เดี๋ยวนี้นี่เก่งขึ้นนะ ย่าบอกหลายครั้งแล้วว่าให้เลิกกับหมอคนนั้น!” มาตาลดาแทบกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะรีบพูดรัวขึ้นทันที “ก…กำลังไปส่งหนูที่บ้านค่ะคุณย่า เมื่อคืนรถเสีย ก็เลยได้พักที่คอนโดคุณชายแถวๆ ผับค่ะ” คนฟังคำแก้ตัวถึงกับกลั้นขำก่อนสถบเบาๆ "ยัยกระต่ายน้อยตื่นตูมเธอนี้มันแสบจริงๆ" ฌาลัลล์ปรายตามองเธอเล็กน้อยใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความลนลานนั้น ทำให้เขาสะดุดใจอย่างไม่ตั้งใจ มาตาลดาหันขวับมา... เธอไม่ได้จับได้ว่าเขาแอบมอง เพียงแค่ต้องการให้เขาช่วยส่งเสียงเท่านั้น แต่ฌาลัลล์ก็สะดุ้งไปแล้วเพราะคิดว่าเธอจับได้ “คุณ…พูดอะไรหน่อยสิ” เธอกระซิบเร่ง ฌาลัลล์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงดังฟังชัด “ครับคุณย่า! ผมกำลังไปส่งเธอที่บ้านครับ” ปลายสายเงียบไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะ ตื๊อ…! ตื๊อ…! สายถูกตัดไปอย่างรวดเร็ว มาตาลดาถึงกับอึ้ง “ฮัลโหลคะคุณย่า… เอ๊ะ? คุณย่า! อะไรของคุณย่านะเมื่อกี้ยังดุหนูอยู่เลย…” ฌาลัลล์แอบยิ้มมุมปาก พลางเอ่ยแซวเบาๆ “สงสัยท่านจะชอบเสียงหลานเขย” มาตาลดาหันไปมองเขาด้วยสายตาหงุดหงิดอย่างชัดเจน “ใครกันให้คุณไปเป็นหลานเขย” เธอพูดเสียงแข็ง “อย่าแม้แต่จะคิดนะ เรื่องนี้เราคุยกันแล้ว คุณช่วยฉัน ฉันช่วยคุณ เราจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีก” เธอไม่เปิดช่องว่างให้เขาได้เอ่ยคำใด “คุณพร้อมหย่าเมื่อไร! ก็บอกฉันก็แล้วกัน” พูดจบเธอก็เอ่ยต่อทันที ราวกับเป็นการสรุปบทสนทนา “บ้านฉันอยู่ซอยกลางเมือง เลขที่ 99 ขอบคุณที่มาส่งล่วงหน้า” แล้วหญิงสาวก็หันหน้าเข้าหากระจกข้างรถทันที ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง ฌาลัลล์ถึงกับงงกับตัวเอง... ปกติเขาเห็นผู้หญิงมากมาย ผู้หญิงเหล่านั้นกลับทำให้เขารู้สึกน่ารำคาญ ทั้งท่าทาง เสียงพูด หรือความดัดจริตที่พยายามเรียกร้องความสนใจ แต่เด็กดื้อข้างๆ คนนี้กลับต่างออกไป ทั้งที่ปากแข็ง ทั้งที่พูดจาไม่ไว้หน้า แต่กลับเป็นคนที่มองเท่าไรก็ไม่เบื่อ เขาไม่รู้ว่าเธออายุเท่าไร รู้เพียงว่า… เธออ่อนกว่าเขาแน่นอนอย่างน้อยก็สักห้าหรือหกปี และนั่นเองที่ทำให้เขารู้สึกแปลกใจยิ่งกว่าเดิม บ้านอัศว์ชระโสภณ... ไม่นานนัก รถของฌาลัลล์ก็ชะลอเข้าจอดหน้าบ้านเลขที่ 99 ประตูรั้วเหล็กสีดำสูงใหญ่ตั้งตระหง่าน ตัวบ้านหลังโตสไตล์คลาสสิกดูสงบ เรียบหรู แต่แฝงด้วยความเป็นตระกูลเก่าแก่ ฌาลัลล์ดับเครื่องยนต์ จอดรถอย่างเงียบสนิทหน้าบ้านเขาเอ่ยถามเธอเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่ได้แฝงความสงสัยอะไรนัก “อัศว์ชระโสภณ…” เขาพึมพำเหมือนพูดกับตัวเอง “แปลว่าเพชรสินะ ชาติตระกูลดีเลยทีเดียว” สายตาเขาเหลือบมองหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ชุด เสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า ทุกอย่างล้วนเป็นแบรนด์เนม บอกชัดว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา “แต่ลูกสาวบ้านนี้…” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย “แสบไปนิด” มาตาลดาหันขวับมาทันที “คุณหมายความว่ายังไง?” น้ำเสียงแข็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว... ในใจของเธอเกิดปมเล็กๆ ขึ้นมาไม่ใช่ความอิจฉาแต่เป็นความน้อยใจในตัวเอง เธอไม่เรียบร้อยไม่ใจเย็น ไม่อ่อนหวานและที่แน่ๆ เธอเสแสร้งไม่เป็น ไม่เหมือนเพชรลดา พี่สาวของเธอผู้หญิงที่ทั้งสวย เรียบร้อยอ่อนโยน เป็นแม่ศรีเรือนในสายตาทุกคน เธอถูกส่งไปเรียนดีไซเนอร์ เพราะผู้ใหญ่บอกว่าเธอจะได้ 'มีสมาธิ' เพราะบ้านของเธอจำหน่ายเพชรพลอย เธอก็ยังหาเหตุผลไม่ได้ว่าทำไมพี่สาวของเธอถึงทำอะไรก็ได้ โดยไม่ถูกตีกรอบ แค่เพียงคำว่าให้ไปเรียนดีไซเนอร์ เพื่อฝึกสมาธิเหตุผลแค่นี้คือมันน้อยไปกับการที่เธอถูกบังคับ และเธอก็ฉลาดพอว่าในหลายๆ เรื่องเธอรู้ทันพี่สาวเธอแต่แค่เธอไม่พูดออกมา แต่ในความจริง… เธออยากเรียนหมอ อยากเรียนพร้อม 'ฐากูร' แฟนหนุ่มของเธอในตอนนั้น และนั่นเอง… ที่ทำให้แฟนของเธอ กับเพื่อนรักของเธอ ได้เรียนหมอด้วยกัน และแอบคบกัน จนเธอจับได้ด้วยตัวเอง ฌาลัลล์มองเธออย่างงงงัน เขาไม่เข้าใจเลยว่า เธอกำลังงอน หรือโกรธ หรือกำลังต่อสู้กับอะไรอยู่ในใจ โดยไม่พูดอะไรอีก มาตาลดาเปิดประตูรถคันหรูออก แล้วปิดใส่หน้าเขาอย่างแรง ปึง!! เสียงดังชัดในความเงียบ เธอเดินฉับๆ เข้าบ้านไปทันทีไม่หันกลับมาแม้แต่นิดเดียว บ้านหลังใหญ่… แต่ในสายตาของฌาลัลล์มันก็ยังไม่อาจเทียบกับ คฤหาสน์เซอร์เรสของเขาได้ "ขนาดฉันรวยขนาดนี้ เธอยังคิดว่าฉันเป็นผู้ชายขายน้ำได้อีก" เขาส่ายหัวเบาๆ ก่อนหลุดขำในลำคอ มาตาลดาก่อนจะก้าวพ้นรั้ว เธอหันกลับมามองเขาอีกครั้งสายตาค้อนๆ เต็มไปด้วยความไม่พอใจก่อนจะหมุนตัวเดินหายเข้าไปด้านใน ปล่อยให้เขานั่งอยู่ในรถ พร้อมคำถามที่ยังไร้คำตอบ หลังจากนั้นฌาลัลล์ก็ขับรถออกไป เขามุ่งหน้ากลับสู่ผับของเขาทันที ภายในบ้านอัศว์ชระโสภณ... เมื่อมาตาลดาเดินเข้ามาถึงห้องรับแขก ภาพที่เห็นคือคุณย่าพวงเพชรนั่งคุยโทรศัพท์อยู่บนโซฟา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม แววตาและท่าทางเต็มไปด้วยความพอใจ แลดูสุขใจอย่างเห็นได้ชัด มาตาลดาหยุดยืนมองอยู่เพียงครู่เดียว คุณย่ายังคงพูดคุยอยู่ในสาย ไม่ได้หันมามองทางที่เธอยืนอยู่เลย หญิงสาวไม่อยากรบกวนช่วงเวลาอันแสนสุขของท่าน เธอจึงเลือกเดินขึ้นห้องไปทันทีอย่างเงียบๆ เสียงพูดคุยจากห้องรับแขกยังดังแว่วมาตามบันได น้ำเสียงของคุณย่าที่คุยกับปลายสาย ฟังดูสนิทสนมเป็นพิเศษ ปลายสายนั้นคือ 'มาดามอริชญา' คุณย่าของฌาลัลล์ กับคุณหมอธาวิน คุณย่าพวงเพชรโทรไปขอบคุณ ที่หลานชายของมาดามอริชญา มาส่งมาตาลดาที่บ้านอย่างปลอดภัย แต่ในความเป็นจริง… ทางนั้นกลับได้รับข่าวมาคนละด้าน หลานชายตัวดีของมาดามอริชญา กลับไปกับผู้หญิงคนอื่น และไม่ได้ไปรับหลานสาวของเพื่อนตามที่รับปากไว้ มาดามอริชญากลัวว่าเพื่อนรักจะผิดหวัง จึงเลือก เออออ คล้อยตามทุกคำ รับคำขอบคุณทั้งหมดไว้ แม้ความจริงจะไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลยก็ตาม นั้นมันก็แค่ความเข้าใจผิด เพราะคนที่มาส่งมาตาลที่บ้านก็คือฌาลัลล์ แต่มาในนามโฮสต์ตัวท็อปของผับที่ไม่อาจให้ใครรู้ได้ เสียงคุณย่าพวงเพชรเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ "แค่นี้ก่อนนะชญา แค่รู้ว่าหลานทั้งสองคนได้เจอกันฉันก็สบายใจแล้ว"