ตอนที่ 14
เมื่อกดส่งข้อความเสร็จ เธอวางโทรศัพท์ใส่มันลงไปในกระเป๋าถืออย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินออกจากห้องไปทันที
ประตูห้องปิดลงเบาๆ พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงกว่าปกติ มาตาลดามุ่งตรงไปร้านอาหาร ทั้งที่ในใจยังคงเต็มไปด้วยความลังเล และรอคำตอบ…ที่ยังไม่รู้ว่าจะได้รับการตอบกลับหรือไม
บนรถของหมอฐากูร
ฐากูรนั่งอยู่หลังพวงมาลัย ใบหน้าเคร่งตึง อารมณ์หงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด รถเคลื่อนตัวออกจากโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นเสียงแข็ง
โดยไม่หันไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างคนขับเลยด้วยซ้ำ
“นี่เราจะไปร้านอาหารพร้อมกันเหรอ”
“ทำไมไม่ไปกันคนละคัน”
เจนจิราหันขวับมาทันที ดวงตาวาววับ
“ทำไมคะ! กลัวมาตาลจับได้เหรอ…ว่าเราเป็นอะไรกัน”
ฐากูรไม่ตอบทันที สายตายังคงจับจ้องถนนตรงหน้า น้ำเสียงเย็นชาราวกับตัดอารมณ์ทั้งหมดทิ้ง
“คุณอย่าลืมสิว่าผมกับมาตาลยังไม่ได้เลิกกัน”
เขาหยุดเล็กน้อย
