เมียเก็บชั่วคราว

5.00 น. เสียงแจ้งเตือนนาฬิกาที่ญาดาตั้งปลุกทุกเช้าดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หญิงสาวร่างบางลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย เธอรู้สึกถึงความเย็นวาบของผ้าปูที่นอนแนบผิวกาย ก่อนจะรู้สึกตัวว่าเธอนอนเปลือยกายอยู่บนเตียงนุ่มขนาดคิงไซซ์ของโรงแรมหรูแห่งหนึ่งซึ่งนั่นไม่ใช่ห้องนอนของเธอ ใบหน้าสวยเหลือบไปเห็นร่างของชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งเขาเองก็เปลือยกายเช่นกัน ร่างกายกำยำของเขาชวนสะดุดตาโดยเฉพาะรอยสักรูปมังกรที่อยู่บนต้นแขนขวา หัวใจของญาดาเต้นแรงระส่ำ เสียงชีพจรดังก้องในหูด้วยความตกใจและสับสน ร่างบางรีบลุกขึ้นจากเตียงอย่างกะทันหัน เธอกวาดสายตามองหาเสื้อผ้าของตัวเองซึ่งกองอยู่บนพื้นใกล้ปลายเตียง มือบางรีบคว้าเสื้อเชิ้ตสีดำที่ยับยู่ยี่ขึ้นมาสวมอย่างลนลาน ตามด้วยกระโปรงสั้น และรองเท้าส้นสูงที่ปลิวกระจัดกระจาย ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยความสับสน ญาดาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองชายหนุ่มอีกเลย ฝ่ามือบางผลักประตูห้องออกไปอย่างรีบร้อนก็เห็นร่างสูงสมาร์ตของบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำสนิทยืนประจำจุดต่าง ๆ ตามทางเดินของโรงแรมหรู พวกเขาหันมามองเธอพร้อมกันเป็นตาเดียว อย่าบอกนะว่า... คนที่นอนด้วยเมื่อคืน... เป็นมาเฟีย!? หัวใจของญาดากระหน่ำเต้นรัว ความเย็นวาบแล่นผ่านกลางหลัง ขาเรียวรีบสาวเท้าอย่างไว เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะเร่งรีบ เธอก้มหน้านิ่งโบกมือเรียกรถเมล์คันแรกที่แล่นผ่านมาโดยไม่สนว่าเส้นทางจะไปทางไหน ขอแค่ให้พาเธอออกไปจากที่นี่ก่อนก็พอ พอขึ้นมานั่งที่เบาะริมหน้าต่าง หญิงสาวก็ถอนหายใจแรงหัวใจเต้นระส่ำ พยายามคิดทบทวนเรื่องเมื่อคืนอย่างรวดเร็ว คืนก่อนหน้า... ญาดากำลังยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ มือบางเขย่าค็อกเทลให้ลูกค้าโต๊ะวีไอพีพร้อมกับฮัมเพลงเก่าไปพลาง ๆ เสียงดนตรีลูกกรุงปะปนกับเสียงหัวเราะและบทสนทนาครึกครื้นในบาร์หรูใจกลางเมือง เธอคงไม่รู้ตัวเองว่าใบหน้าที่สวยหวานดูมีเสน่ห์กับการฮัมเพลงเก่าที่ยุคสมัยนี้แทบไม่มีใครร้องได้ จะดึงดูดสายตาใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามา มาเฟียหนุ่มลูกครึ่งคนหนึ่งเดินเข้ามาในบาร์ด้วยท่าทางสง่างาม ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำพอดีตัวกับกางเกงสแลคขายาว เนี้ยบไร้ที่ติจนทุกสายตาในบาร์แห่งนี้ต้องเหลียวมอง ใบหน้าหล่อขาวไร้ที่ติราวกับหลุดออกมาจากโฆษณาน้ำหอมแบรนด์ดัง ดวงตาดำเข้มทอประกายเย็นชา แต่เย้ายวนอย่างน่าประหลาด บรรดาสาวสวยในบาร์ต่างหันมามองเป็นแถบ พวกเธอซุบซิบกันเบา ๆ ทว่าไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับเข้าใกล้ เพราะรอบกายชายคนนั้นมีบอดี้การ์ดในชุดสูทดำรายล้อมเต็มไปหมด สำหรับเธอเขาดูเป็นบุคคลอันตรายยังไงชอบกล ขออย่ามานั่งตรงหน้าเคาร์เตอร์บาร์เลย ไปนั่งที่วีไอพีด้านหน้าเถอะ แต่ดูเหมือนสิ่งที่คิดจะสวนทางกับความเป็นจริง... ร่างสูงก้าวตรงมานั่งหน้าเคาน์เตอร์บาร์พอดี... “คุณผู้ชายรับเครื่องดื่มอะไรดีคะ?” เธอเอ่ยถามอย่างสุภาพถึงแม้หัวใจจะเต้นแรงเมื่อเห็นสายตาคู่นั้นที่มองตรงมาที่เธออย่างไม่กะพริบ “วิสกี้... แก้วหนึ่ง” เขาตอบเสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่ง หญิงสาวพยักหน้าตอบรับก่อนจะหยิบขวดวิสกี้เกรดพรีเมียมมาเทลงในแก้วคริสตัล มือเธอสั่นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ในขณะที่ญาดากำลังชงเหล้าให้แขกโต๊ะอื่น เสียงทุ้มของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง “เธอชอบเพลงเก่าหรอ” “ใช่ค่ะ ปกติฉันฟังแต่เพลงเก่า ๆ พวกสุนทราภรณ์ ลูกกรุงหรือไม่ก็ไทยเดิม มันเพราะดีทั้งทำนอง เนื้อเพลง ดนตรี ให้ความหมายที่ลึกซึ้งกว่าเพลงปัจจุบัน” “หายากนะคนที่ชอบเพลงเก่าท่ามกลางความเป็นเมืองสมัยใหม่” “เอ่อ อาจจะแล้วแต่ความชอบของแต่ละคนมากกว่าค่ะ” “ไม่รู้สิ แต่สำหรับฉันมันดูมีเสน่ห์...” มาเฟียหนุ่มมองหน้าเธออย่างพอใจก่อนจะเผยยิ้มที่มุมปาก “นอนกับฉันไหม?” “อะไรนะคะ!” มือที่ถือขวดเหล้าของญาดาชะงักค้าง หัวใจเธอเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ไม่คิดว่าอยู่ดี ๆ คนแปลกหน้าที่ดูมีการศึกษาอย่างเขาจะกล้าเอ่ยถามเรื่องบนเตียงโดยไม่ให้เกียรติกันสักนิด ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นเธอคงสบถด่ากลับไปทันที แต่กับเขาไม่ใช่เพราะถ้าเธอสบถด่าไปมีหวังบอดี้การ์ดที่อยู่รอบกายเขาได้ควักปืนขึ้นมายิงเธอตายคาร้านอย่างแน่นอน “เอ่อ คุณผู้ชายลองชวนคนอื่นไหมคะหรือจะให้ฉันแนะนำให้ก็ได้ค่ะ” ญาดาพูดเสียงแผ่วปฏิเสธทางอ้อมอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ใบหน้าหล่อขาวชวนให้หลงใหลยกยิ้มมุมปากสูง แววตาไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่เธอพูดเพราะคนอย่างเขาอยากได้อะไรก็ต้องได้! “ถ้าฉันอยากนอนกับคนอื่นคงถามไปแล้ว” “เอ่อ คือว่า...” “เธอรู้ไหมว่าไม่มีผู้หญิงหน้าไหนกล้าปฏิเสธฉัน” “แต่ฉันขอปฏิเสธค่ะ...” “ใจเย็นสิ ฉันซื้อเธอแค่คืนเดียวเอง” “ก็ฉันบอกแล้วไงคะว่าไม่...” “ฉันมีข้อเสนอให้” ชายหนุ่มที่อยู่ในลุคมาเฟียว่าพลางหยิบเช็กจากกระเป๋าเสื้อออกมาวางตรงหน้า ญาดาก้มลงมองตัวเลขที่เขียนอยู่บนนั้นว่าสองแสนบาทก็ถึงกับตาโตขึ้นมาทันทีเพราะในหัวคิดถึงยอดหนี้นอกระบบที่เจ้าหนี้โทรมาทวงทุกวัน เงินก้อนนี้สามารถผ่อนหนักให้เบาได้หลายเดือน มือบางสั่นขณะที่รับเช็กมาอย่างลังเล ใจหนึ่งรู้ว่ามันไม่ค่อยดีสักเท่าไร แต่อีกใจก็รู้ว่าตัวเองไม่มีทางเลือกในชีวิตมากนัก เขาจิบวิสกี้อย่างใจเย็น สายตาไม่เร่งเร้า ไม่บีบบังคับอะไรเธออีกแล้วเพราะรู้ว่ายังไงสุดท้ายเธอก็ต้องสยบเพราะอำนาจเงินที่เขาเสนอให้อยู่ดี ในที่สุดญาดาจึงตัดสินใจนั่งดื่มเป็นเพื่อนเขา หญิงสาวพลางจิบวิสกี้แล้วแก้วเล่าเพื่อกลบความประหม่าจนเริ่มเมา ภาพทุกอย่างพร่าเลือนไปเมื่อเขาช่วยประคองเธอออกจากบาร์ขึ้นรถยนต์หรูคันหนึ่ง เมื่อมาถึงโรงแรมห้าดาว ญาดาก็เป็นฝ่ายถอดเสื้อเชิ้ตสีดำเหลือเพียงบาร์ลูกไม้ต่อหน้าเขา อาจเป็นเพราะความเมามายจากแอลกอฮอล์ เธอจึงกล้าที่จะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ชายหนุ่มร่างสูงยืนนิ่งราวกับกำลังจับตาดูการกระทำอันยั่วยวนของเธออย่างไม่วางตา