วันเวลาผ่านมาเกือบเดือน ทุกอย่างค่อย ๆ ดีขึ้นเรื่อย ๆ รวมถึงสภาพจิตใจของเธอเอง ตมิสาพยายามใช้ชีวิตให้เป็นปกติถึงเธอจะมีเผลอร้องไห้ออกมาบ้างที่ผ่านมาแต่ตอนนี้เธอไม่ร้องไห้เพราะผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว
เธอและเขาก็ไม่ได้เจอกันเลยหลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น
“เกือบสายอีกแล้วนะเตยหอม” โบนัสทักทายด้วยการบ่นตมิสาทันทีที่เธอมาถึง
“แหะ ตื่นสายนิดหน่อย” ตมิสาส่งยิ้มแบบเขินอายให้เธอ
ทั้งสองจึงรีบพากันเข้าห้องเรียนไป
“วันนี้ต้องไปทำงานอีกไหม” โบนัสถามหลังจากเรียนเสร็จ
“ไม่ได้ไปทำงานแต่ว่าจะไปหางานทำ” หลังจากที่ตมิสาออกมาจากบริษัทของแทนคุณ เธอก็แทบไม่ได้ทำงานอื่นเลย ยังดีที่จู่ ๆ เตชินพี่ชายของเธอแบ่งเงินที่พ่อส่งให้โอนมาให้เธอใช้บ้าง
“อ้าว แล้วงานที่เธอทำละ” เพื่อนสาวของเธอถามขึ้นมาเพราะความไม่รู้
“ฉันไม่ได้ทำมาสักระยะแล้วพอดีมีปัญหานิดหน่อย” ตมิสาตอบเพื่อนไปแบบนั้นเพราะไม่อยากให้หญิงสาวตรงน่าเป็นห่วง
