บทที่ 4 คุณหนูที่ใครไม่ต้องการ

วันที่ 15 มกราคม เป็นวันเกิดของเด็กหญิงไร้เดียงสาคนหนึ่ง ที่ชีวิตเธอก็ช่างจะอาภัพ เพราะเสียแม่ไปตั้งแต่เธอยังเด็กมากจนแทบจะจำความไม่ได้ และไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับแม่เลย ส่วนพ่อของเธอก็ทำใจเรื่องแม่ของเธอที่เสียไปไม่ได้จึงย้ายไปอยู่ต่างประเทศเพียงลำพังทิ้งไว้แต่เด็กผู้หญิงคนนี้ให้เธออยู่กับแม่เลี้ยง นั่นก็คือเมียคนแรกของเขา ตมิสาอาศัยอยู่ในบ้านของพวกเขาอย่างทุกทรมาน เขาเหมือนเป็นสาวใช้ของบ้านมากกว่าลูกเลี้ยง เธอต้องทำงานรับใช้คนในบ้านทุกอย่างตั้งแต่เด็กจนโต ไม่มีแม้กระทั่งโอกาสที่จะได้นั่งกิน ข้าวบนโต๊ะอาหารเลยด้วยซ้ำ เธอมีป้าน้อยเป็นแม่นมและเป็นเพียงคนเดียวที่ดีกับเธอที่สุดในบ้าน ป้าน้อยเลี้ยงตมิสามาตั้งแต่เริ่มจำความได้ คอยดูแลคอยช่วยเหลือทุกอย่าง แม้ว่าในตอนที่เธอโดนกลั่นแกล้ง ถึงแม้ป้าน้อยจะเป็นคนใช้ในบ้านหลังที่อาวุโสที่สุดแต่เธอก็สามารถพอที่จะใช้ความอาวุโสของเธอปกป้องตมิสาได้บ้าง “เอาผ้าตะกร้านี้ไปซักด้วยคุณผู้หญิงสั่งมา” แจ๋วสาวใช้ในบ้านอีกคนนำตะกร้าผ้ามาวางไว้ตรงหน้าของตมิสาที่กำลังทานข้าวอยู่กับป้าน้อยในครัว “มันไม่ใช่หน้าที่ของคุณเตยหอมมันหน้าที่แกอีแจ๋ว” ป้าน้อยด่าแจ๋วกลับไป “ก็คุณผู้หญิงสั่งฉันทำตามคำสั่งคุณผู้หญิง” แจ๋วบอก “แต่บ้านนี้คุณผู้ชายเป็นคนจ่ายเงินเดือน ถ้าคุณผู้ชายรู้คงไล่สาวใช้ขี้อิจฉาออก” ป้าน้อยขู่แจ๋วว่าจะบอกพ่อของตมิสา ซึ่งทุกคนในบ้านจริง ๆ แล้วอยู่ภายใต้การดูแลของพ่อเธอ แต่เมื่อพ่อของเธอไม่อยู่จึงต้องอยู่ภายใต้คำสั่งแม่เลี้ยงแทน แจ๋วไม่พอใจแต่ก็ไม่กล้าจะตอบโต้อะไรป้าน้อยกลับด้วยความเกรงใจและกลัวว่าคุณผู้ชายจะรู้เพราะเธออาจจะโดนไล่ออกอย่างที่ป้าน้อยบอก ตมิสามีพี่ชายต่างแม่ที่อายุห่างกันมาก เวลาที่เธอไม่มีเพื่อนเล่นเธอก็จะขอไปเล่นกับพี่ชายแต่ก็โดนเตชินพี่ชายของเธอทำร้ายกลับมาทุกที “พี่เตชินเตยหอมขอเล่นด้วยได้ไหม” เตชินที่กำลังเล่นว่าวลมอยู่เห็นตมิสามาขอเล่นจึงคิดสนุกอยากแกล้งเธอ “ได้มาสิ” เตชินบอกให้ตมิสาเดินเข้ามาแล้วเขาจึงยื่นเชือกว่าวลมให้เธอ ส่วนเขานั้นก็ไปหยิบกรรไกรมาตัดเชือกว่าวขาดจนว่าวหลุดลอยไปตามสายลม “ฮือ ฮือ” เตชินส่งเสียงร้องไห้เสียงดัง “เป็นอะไรลูก” แม่ของเตชินวิ่งออกมาดูด้วยความตกใจ “ผมให้เตยหอมเล่นว่าวลมของผมแต่เธอก็ทำมันหลุดลอยไป” เตชินใส่ร้ายตมิสาจนทำให้ทุกคนเข้าใจเธอผิด “หนูไม่ได้ทำนะคะ พี่เตชินเอากรรไกรมาตัด” ตมิสาพยายามจะอธิบาย “ไม่ต้องมาโกหกลูกฉันจะตัดว่าวของตัวเองทำไม” แม่ของเตชินดุตมิสาและขู่จะตีเธอแต่ดีที่ป้าน้อยแม่นมของเธอออกมาช่วยตมิสาไว้ทันเวลา “พอเถอะค่ะคุณผู้หญิง คุณเองก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้วจะทำร้ายเด็กทำไหมคะ” ป้าน้อยบอกก่อนที่จะมาพาตมิสาออกไป “ทำไมพี่เตชินกับแม่เลี้ยงไม่ชอบหนูละคะ คอยแกล้งหนูตลอดเวลา หนูไม่เข้าใจ” ตมิสาถามป้าน้อยเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอต้องเจอเรื่องแบบนี้ “ช่างเขาเถอะค่ะ ป้าอธิบายไปคุณเตยหอมก็ไม่เข้าใจเพราะมันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่” ป้าน้อยบอก จนตมิสาโตขึ้นจึงค่อย ๆ รู้เรื่องราวต่าง ๆ มากขึ้นถึงเหตุผลที่แม่เลี้ยงและเตชินไม่ชอบเธอ “ก็แกมันลูกเมียน้อย” เตชินล้อตมิสาแบบนี้ทุกวัน จนตมิสาเริ่มชินกับคำพูดพวกนี้ “ลูกเมียน้อยหยิบผลไม้มาให้ฉันหน่อยสิ” เตชินบอกตมิสา เธอไม่ได้ตอบโต้ทางวาจาหรือสีหน้ากลับเลย และทำตามคำสั่งเตชินทุกอย่างจนกระทั่ง “ดีแล้วที่แม่แกตายไปจะได้ไม่ต้องมารับรู้ว่าแกทำนิสัยเหมือนแม่ของแกชอบอ่อยผู้ชายตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ” แม่เลี้ยงด่าเธอต่อหน้าเพื่อน ๆ ที่พากันมาส่งเธอเพราะตมิสาและเพื่อน ๆ ทำงานกลุ่มกันจนดึก แต่บังเอิญว่าตมิสาเป็นเพื่อนผู้หญิงคนสุดท้ายในกลุ่มที่พวกเขามาส่งจึงเหลือแค่ผู้ชาย แม่เลี้ยงของตมิสาเข้าใจผิดต่อว่าเธอยกใหญ่แต่คำพูดที่แม่เลี้ยงใช้มันเป็นคำพูดถึงแม่ของเธอทำให้ตมิสาโกรธ “แม่เลี้ยงไม่ควรพูดถึงแม่ของหนูแบบนี้” ตมิสาบอกสองมือกำหมัดแน่นด้วยความอดทนทั้งหมดที่มี “ทำไมทนไม่ได้ก็ออกไปจากบ้านหลังนี้สิ” แม่เลี้ยงบอกด้วยหน้าตาลื่นระดม “ค่ะได้ หนูออกไปเอง” ตมิสาวิ่งออกไปทันทีที่พูดจบ ไม่มีใครสนใจที่เธอออกมามีแค่เพียงป้าน้อยที่ออกตามหาเธอจนเจอ “คุณเตยหอมกลับบ้านเถอะค่ะ ถ้าคุณผู้ชายรู้ท่านจะเป็นห่วง” ป้าน้อยคอยกล่อมให้ตมิสาใจเย็น “พ่อเหรอคะ พ่อไม่เห็นจะเคยสนใจหนูเลย หนูไม่มีความสุขที่จะอยู่บ้านหลังนั้น หนูไม่อยากทนอีกแล้ว” ตมิสาบอกเธอหมดความอดทนเต็มทีกับทั้งแม่เลี้ยงและพี่ชายของเธอเคยชิน “งั้นคุณเตยหอมจะไปอยู่ที่ไหนคะ” ป้าน้อยถามด้วยความเป็นห่วง “หนูอยากออกมาอยู่คนเดียวข้างนอกหนูว่าหนูคงจะมีความสุขและมีชีวิตที่อิสระมากกว่า” ตมิสาบอก “งั้นเอาอย่างนี้นะคะ เดี๋ยวป้าจะไปเช่าหอให้คุณเตยหอมอยู่ คุณเตยหอมพักอยู่ที่นั่นน่าจะปลอดภัย” ป้าน้อยบอกก่อนที่จะเอาที่อยู่ของหอพักให้ตมิสา “ป้ามีหลานที่รู้จักอยู่หอนั้นด้วย จะคอยฝากให้หลานป้าช่วยดูแลคุณเตยหอม” ป้าน้อยบอกด้วยความห่วงใย “ขอบคุณนะคะ บุญคุณมากมายที่ป้ามีเตยหอมจะไม่เคยลืม” หญิงสาวกอดป้าน้อยก่อนจะร่ำไห้อย่างโอดครวญ “ไปเถอะค่ะ คงจะดีกว่าทนอยู่ที่บ้านหลังนั้นอย่างไม่มีความสุข” ป้าน้อยบอกก่อนที่จะส่งตมิสาขึ้นรถแท็กซี่ไปยังหอพักที่เธอเตรียมเอาไว้ เมื่อไปถึงหอพักก็มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่หน้าหอพัก “คุณเตยหอมใช่ไหมคะ” หญิงสาวผู้นั้นถามทันทีที่ตมิสาลงจากรถแท็กซี่ “ใช่ค่ะ” ตมิสาตอบ “ฉันเพลงพิณ เป็นหลานสาวของป้าน้อยนะคะ” สาวร่างน้อยแนะนำตัวกับตมิสา “มาเถอะค่ะ เราเข้าไปดูห้องกันฉันเลือกห้องไว้ให้คุณเตยหอมแล้ว” เธอเดินนำตมิสาเข้าไปในหอแล้วขึ้นบันไดไปยังชั้นที่ 2 ของหอแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าประตูห้องหนึ่ง ‘522’ หมายเลขห้อง “นี่เป็นห้องพักของคุณตมิสานะคะ ส่วนห้องของฉันถัดไปอีก 2 ห้องอยู่ห้องที่ 524 หากคุณเตยหอมมีปัญหาเรียกฉันได้ตลอดเลยนะคะ” เพลิงพิณบอกก่อนจะเดินไปยังห้องของเธอ ตั้งแต่วันนั้นตมิสาก็อาศัยอยู่ที่หอพักมาตลอดจนถึงปัจจุบัน