ตั้งแต่คุณหยางโผล่มาวันนั้น ฉันกับอาซานก็ตัวติดกันเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้ว เรามาทำงานพร้อมกัน อาซานรอกลับบ้านพร้อมฉัน เรากินข้าวด้วยกัน จะห่างก็ช่วงที่ฉันทำงานเพราะมันคือช่วงที่ปลอดภัย คนทำงานจะมีเรื่องร้ายอะไรใช่ไหมล่ะ ฉันบอกเขาแบบนั้นเขาจะได้บ้าน้อยลง คือใครมันจะบ้าฝ่าดงบอดี้การ์ดเข้ามาทำร้ายฉัน ทำแบบนั้นเท่ากับรนหาที่ตายเลยนะ ถามว่าฉันเจอคุณหยางอีกไหม ฉันไม่ได้เจอเขา เขาไม่ได้โผล่มาให้เห็นฉันเองก็ไม่ติดต่อไป ไม่อยากยุ่งเกี่ยว ตั้งใจว่าจะปล่อยให้มันค่อย ๆ เลือนราง เขาเองก็น่าจะรู้แล้วว่าฉันกับอาซานเป็นอะไรกัน คงไม่อยากยุ่งกับฉันอีกมั้ง
แต่ว่าเขายังคงส่งของมาให้ฉันนะ ส่วนใหญ่เป็นพวกของกินเพื่อสุขภาพ เขาเอามาฝากไว้ที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ แบบนี้ไงถึงยังวางใจไม่ได้เพราะว่าเขายังไม่ลดความพยายาม
ครืด ครืด
“สวัสดีค่ะ”
(แสนซนหรือเปล่า)
“ใช่ค่ะ”
(เราหยิ่นนะ)
“อ่า สวัสดีค่ะหมอหยิ่น ไม่ได้คุยก
