ในที่สุดวันงานหมั้นก็มาถึง สมกับเป็นตระกูลศิวะวานนท์เสกงานหรูหราได้ภายในเวลา 48 ชั่วโมง ความหรูหราใหญ่โตไม่น้อยหน้าคนอื่น ฉันรู้นะว่าตระกูลเรามีเงินจะทำอะไรก็ได้ แค่ไม่คิดว่างานจะออกมาใหญ่ขนาดนี้ แขกในงานก็เยอะทั้งที่ตั้งใจว่าจะจัดเงียบ ๆ มีแค่คนในครอบครัว เป็นแบบนี้ไม่เงียบแล้วสิ แวดวงนักธุรกิจที่มาร่วมงานหมั้นของเราสองคนคือคนในวงการมาเฟียซะส่วนใหญ่ คุณทวดคงคาประกาศวันแต่งงานไว้ล่วงหน้าเรียบร้อย นั่นก็คือหลังจากฉันเรียนจบสองเดือน คุณทวดไลลาบอกว่ามันคือวันดี ซึ่งแน่นอนฉันพูดอะไรไม่ได้
กว่างานจะผ่านพ้นไปฉันยิ้มจนปากจะฉีกเหงือกนี่แห้งแล้วแห้งอีก นี่ขนาดแค่งานหมั้นนะ นึกภาพงานแต่งที่จะเกิดขึ้นแล้วก็ปวดขารอ
“บี๋สวยที่สุด” เป็นรอบที่ร้อยได้แล้วมั้งที่อาซานพูดประโยคนี้ ตอนนี้เขากำลังนั่งลูบนั่งจับมือข้างซ้ายของฉัน บางครั้งก็ยื่นมือมาจับที่แก้ม อาซานเขาเมา เมาชนิดที่เรียกสติกลับมาไม่ได้แล้ว
“
